Fichier PDF

Partagez, hébergez et archivez facilement vos documents au format PDF

Partager un fichier Mes fichiers Boite à outils PDF Recherche Aide Contact



Exotica Erotica Etc Dossier presse 3mars15 .pdf



Nom original: Exotica Erotica Etc _Dossier presse 3mars15.pdf
Auteur: AURORA

Ce document au format PDF 1.5 a été généré par Microsoft® Word 2010, et a été envoyé sur fichier-pdf.fr le 03/03/2015 à 16:39, depuis l'adresse IP 82.226.x.x. La présente page de téléchargement du fichier a été vue 1193 fois.
Taille du document: 4.7 Mo (79 pages).
Confidentialité: fichier public




Télécharger le fichier (PDF)









Aperçu du document


PRESS REVIEW 2015

LE MONDE – 13 FEVRIER 2015
http://www.lemonde.fr/cinema/article/2015/02/13/berlinale-entre-la-bekaa-et-santiago-duchili-deux-fleurs-de-cinema_4576168_3476.html

Berlinale : entre la Bekaa et Santiago du Chili, deux fleurs de cinéma
Par Isabelle Regnier

Il faut trouver le temps, à Berlin, de quitter l’autoroute de la sélection officielle,
pour prendre les chemins accidentés des sections parallèles, où prospère
généralement un cinéma plus audacieux formellement, et plus vibrant. La
programmation du Forum avait cette année très bonne presse, et les quelques
films qu’on a trouvé le temps d’y voir ont validé la rumeur. La Vallée d’abord,
marquait le retour, en pleine forme, de Ghassan Salhab, chef de file de la
génération de cinéastes libanais éclose au début des années 1990.

D’une beauté plastique saisissante, ce film qui puise sa force politique dans une poésie aussi
désespérée que ses couleurs sont éclatantes et sa lumière radieuse, provoque la rencontre entre
un homme (Carlos Chahine) qui revient à lui, amnésique, après un accident de voiture, et un
groupe d’individus qui cohabitent dans une grande maison perdue au milieu de la vallée de la
Bekaa.

Métastases du communautarisme
Le film est situé dans un Liban imaginaire, mystérieux, sorte d’extrapolation du pays actuel,
où l’on croise des hommes en armes sur des routes désertes, où la radio crachouille les
mauvaises nouvelles (« réfugiés… », « Al-Qaida »), où les métastases du communautarisme
viennent gangréner la moindre conversation, où tout semble annoncer l’imminence de la
catastrophe – qui finit par arriver. Dans ce climat délétère, paranoïaque, en équilibre précaire,
que l’auteur exacerbe par un travail sophistiqué sur le son, une sensualité débordante se
distille, qui passe par la musique, les jeux cristallins de surimpressions, la texture et les
couleurs des paysages qui défilent, l’érotisme de la danse, une étrange présence animale…
Manière, dérangeante, sans doute, parce que complexe, contradictoire, de sonder l’inconscient
d’un pays dont l’amnésie n’est pas le moindre des maux, et dans lequel la violence ne cesse
de faire retour. Mais dont la puissance expressive est le signe de la terrible justesse.

Un film-rêve
Autre splendeur découverte au Forum, Exotica, Erotica, etc. d’Evangelia Kranioti.
Photographe et plasticienne à l’origine, cette jeune réalisatrice grecque, récemment sortie du
Fresnoy, est aussi marin diplômé. Son film est l’aboutissement de quatre années passées sur
des cargos et dans les ports, à filmer ces vaisseaux géants, recueillir les paroles de leurs
occupants, et des filles auprès de qui ils se réchauffent dans les ports.

Le récit d’une ancienne prostituée chilienne, personnage magique, amoureuse de l’amour, et
des marins grecs, distille sa généreuse folie dans un montage feuilleté, scintillant, où les
images majestueuses, extraordinaires, de ces puissants vaisseaux, dansent avec des plans de
visages, de corps, de peau, filmés avec amour et sensualité. Un film-rêve, qui fait affleurer
tout l’imaginaire romanesque de la mer, de ses héros tragiques, de ses amoureuses oubliées.


`

Isabelle Regnier
Journaliste culture, critique de cinéma

PROTOTHEMA - 12 FEVRIER 2015
http://www.protothema.gr/culture/article/450996/vrike-diamadia-o-dimitris-danikas-stoverolino-i-ellada-thriamveuei/

«Exotica,Erotica»
Κάποια στιγμή, σε κάποιο διάλειμμα από την τρελή και ανεξέλεγκτη φρενίτιδα της
Μπερλινάλε, το μάτι μου πέφτει στο γαργαλιστικό τίτλο «Exotica erotica». Ετσι, ως
«παιδί» κι εγώ μπήκα στην αίθουσα. Μπας και δω κάτι ερεθιστικό. Αφού δεν το είδα στις
«πενήντα αποχρώσεις» του... τίποτα, να το δω σ' αυτό το φιλμάκι που το υπογράφει η
Evagelia Kranioti. Ετσι είναι γραμμένο το όνομά της. Σίγουρα, είπα από μέσα μου, θα
είναι
Ελληνίδα!
Ελα όμως που η παραγωγή είναι γαλλική! Ελα που αυτό το «φιλμάκι» περιλαμβάνεται στις
επιλογές του «Forum νέου κινηματογράφου»! Και άρχισα να ρωτάω. «Ρε συ, μπας
και ξέρεις κάποια Ευαγγελία Κρανιώτη;» Μούγκα! Μυστήριο η Ευαγγελία

Ετσι, παντελώς «αδιάβαστος» μπήκα στην αίθουσα. Με την διάθεση να την κάνω.
Αν δεν λέει τίποτα, θα φύγω στα πρώτα 20 λεπτά. Στα φεστιβάλ ο ανταγωνισμός είναι
τόσο αδυσώπητος, που έτσι και η ταινία δεν λέει, εσύ την κάνεις για την επόμενη σε
κάποια δεύτερη, τρίτη, πέμπτη αίθουσα. Πλήθος οι συμμετοχές! Ολοι οι σκηνοθέτες σε
περιμένουν
με
τα
πόδια
στο
τσιγκέλι!

Οι αντιδράσεις μου όπως ανακαλύπτω κάποιο άγνωστο και κρυφό αριστούργημα. Στα
πρώτα 20 λεπτά τσιμπιόμουνα. Στα 40 έχασκα. Στα 60 τα' παιξα. Και στα 70, όταν αυτό το
μείγμα σαρκικού ρεαλισμού με ριπές λυρισμού από μετάξι, ολοκληρώθηκε, σχεδόν
πετάχτηκα
πάνω
για
χειροκρότημα!

Φανταστείτε, ο Γερμανός κολλητός μου Μάρκος Άιχερ από το Μόναχο, που σπανίως λέει
καλή κουβέντα για κάποια ταινία, ήρθε μόνος του και μου είπε με ζωηρό θαυμασμό:
«Dimitri
you
should
see
a
masterpiece
by
a
Greek
woman».

Το είδα, το είδα. Και πιστεύω ότι είναι δέκα φορές καλύτερο από όλες τις ταινίες της
Μπερλινάλε που έχω δει στο επίσημο πρόγραμμα. Καλύτερο και από την ταινία του Τέρενς
Μάλικ με Κρίστιαν Μπέιλ και χίλιες φορές ανώτερο από το σκουπίδι «Η βασίλισσα της
Ερήμου» με τη Νικόλ Κίντμαν (μια ταινία που θα ήθελε να είχε κάνει η Αλίκη

Βουγιουκλάκη

καβάλα

σε

καμήλα).

«I agree» μου είπε ο Μάρκος. Κι έτσι ολοκληρώθηκε η γερμανο-ελληνική συνεργασία!

Η

φύση

αγριεύει,

ηρεμεί,

τρέμει,

αρπάζει,

ορμάει,

αγαπάει

Τι είναι αυτό το «Exotica, erotica»; Ο καημός των ναυτικών. Τα λιμάνια της υφηλίου
(κυρίως Λατινικής Αμερικής). Οι έρωτες των ναυτικών με «γυναίκες» των λιμανιών. Οι
αναμνήσεις τους. Τα σοφά λόγια ενός Έλληνα καπετάνιου που τ' ακούμε από Skype.
Μια σοφία που σε στέλνει αδιάβαστο. Και πάνω απ' όλα είναι αυτές οι μαγικές,
συναρπαστικές, ολοζώντανες, πρωτότυπες, εκπληκτικές εικόνες τοπίων, καραβιών,
καταστρωμάτων, φορτίων, ανθρώπων, προιόντων. Εικόνες που, αν τις έβλεπε ο Αντρέι
Ταρκόφσκι, θα τις ζήλευε και θα τις έκλεβε!

Τέτοια οπτική πανδαισία μείγματος σαρκικής, υγρής, ερωτικής, λυρικής φωτογραφίας όπου
η νεκρή φύση αγριεύει, ηρεμεί, τρέμει, αρπάζει, ορμάει, αγαπάει, δεν ξανάγινε από
Έλληνα
κινηματογραφιστή!

Τα 'χασα. Και έψαξα. Και την βρήκα. Κι έτσι γνώρισα την Ευαγγελία Κρανιώτη. Που
σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο. Που το 2001 εγκαταλείπει, οριστικώς, την Αθήνα και
μετακομίζει στο Παρίσι. Που σπουδάζει εκεί Εικαστικές Τέχνες και άλλες εφαρμογές. Και

που κάποια στιγμή αποφασίζει να αποτυπώσει σε άλμπουμ στιγμιότυπα Ελληνίδων υναικών
ναυτικών: «Με συγκίνησε αυτή η σχέση των γυναικών που μιλούσαν για τις άλλες γυναίκες
των
αντρών
τους».

Ετσι ψευδαίσθηση ότι ο ναυτικός σύζυγος είναι πιστός. Ψευδαίσθηση του ναυτικού
συζύγου ότι αγαπάει μια άλλη γυναίκα σε κάποιο λιμάνι της Υδρογείου. Ψευδαίσθηση αυτής
της άλλης γυναίκας (κατά τεκμήριο ιερόδουλης) που πιστεύει ότι αυτός ο ναυτικός είναι
άντρας της και ίσως κάποια στιγμή επιστρέψει σ αυτήν: «Πολλά παιδιά έχουν γεννηθεί απ'
αυτές τις ξένες γυναίκες των λιμανιών. Αλλά έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Η ψευδαίσθηση
είναι ανθρώπινη».

Κάπως έτσι η Ευαγγελία (σήμερα μόλις 35 χρόνων) αποφασίζει να ταξιδέψει σε κείνα τα
λιμάνια. Και παίρνει τα ρίσκα της. Και χτυπάει πόρτες. Και βλέπει και κουβεντιάζει μ'
αυτές τις ρομαντικές πόρνες: «Με υποδέχτηκαν γιατί ήθελαν να δουν επιτέλους πως είναι
μια
Ελληνίδα.
Αντρες
Έλληνες
ήξεραν
πολλούς.
Γυναίκες
καμία».

Η συνέχεια ακόμα πιο συναρπαστική. Η Ευαγγελία το 2011 αποφασίζει να μπαρκάρει. Ως
μέρος του πληρώματος. Και τα καταφέρνει: «Ευτυχώς πολλές εφοπλιστικές εταιρείες με
διευκόλυναν. Ετσι έβγαλα το ναυτικό μου φυλλάδιο και για τα επόμενα χρόνια ταξίδευα.
Με μια μηχανή Cannon. Δώδεκα φορές μπαρκάρισα. Και ταξίδεψα με όλων των λογιών τα
βαπόρια. Από τάνκερ μέχρι φορτηγά».

Απίστευτο! Κι όμως παρά τα ρίσκα που πήρε και όλους τους κινδύνους, απ' αυτή την
μεγαλειώδη, αλησμόνητη εμπειρία, εξήλθε ανέπαφη και «ψηλότερη»... Πολύ ψηλότερη!
Με 450 ώρες ποταμιαίο, κατακλυσμιαίο υλικό. Που, στο τέλος, και ύστερα από επίπονη,
ασταμάτηση επεξεργασία μηνών, από τον επιδέξιο μοντέρ Γιώργο Λαμπρινό (κι αυτός
«Γάλλος»)
στο
τέλος
έμειναν
73
λεπτά.
Αλησμόνητα
λεπτά

Ανάμεσά τους και εκείνα που αναδεικνύουν μια χιλιανή 70άρα πόρνη με το όνομα Σάντι,
να παραληρεί υπέρ των δασύτριχων, τρυφερών, κατεργαραίων, ερωτικών Ελλήνων
ναυτικών. «Ο Γιώργος μου, ο Βάγγος μου, ο Νίκος μου». Και να λικνίζεται ακούγοντας το
θρυλικό άσμα με τη Μελίνα «και ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά»

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Μα φυσικά με απεριόριστη πίστη, άπειρα ρίσκα, ατέρμονη
υπομονή και ατελείωτο χρόνο. Τα αγαθά κόποις κτώνται. Από 450 λεπτά μόνο τα 73. Μετά
από τόσα χρόνια. Το βίωμα ραντίζει σάρκα και ψυχή. Και από εκεί προκύπτει η Τέχνη.
- Τελικά, Ευαγγελία, τι σου αρέσει πάνω απ' όλα; Ποια η δική σου Ιθάκη;
«Μ' αρέσει να χάνομαι» μου είπε και με τέσσερις λέξεις καθάρισε με όλα!

DEUTSCHE WELLE – 13 FEVRIER 2015
http://www.dw.de

13.02.2015
Οι έρωτες ελλήνων ναυτικών στη Μπερλινάλε
Το ντοκιμαντέρ «Exotica, Erotica, Etc.» της Ευαγγελίας Κρανιώτη, μια ελληνογαλλική
παραγωγή στο Forum της Μπερλινάλε αφηγείται ιστορίες ναυτικών και γυναικών με φόντο
λιμάνια της Λατινικής Αμερικής.

Σε ένα διαμέρισμα με θέα κάποιο λιμάνι στο Βαλπαραΐσο της Χιλής μια εβδομηντάρα με
μεταξωτό μπουρνούζι ακούει τα «Παιδιά του Πειραιά» της Μελίνας Μερκούρη. Αναπολεί
φωναχτά τους Γιώργηδες και Νίκους, τους τόσους έλληνες ναυτικούς που πέρασαν από τη

ζωή της. Πρόκειται για τη Σάντυ, παλιά «φρεγάδα» του εφήμερου έρωτα, κεντρική ηρωίδα
του ντοκιμαντέρ «Exotica, Erotica, Etc.» της Ευαγγελίας Κρανιώτη. Αντικείμενο της ταινίας
είναι οι έλληνες ναυτικοί και οι γυναίκες της νύχτας στα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής. Η
ελληνογαλλική παραγωγή παρουσιάζεται στο παράλληλο πρόγραμμα Forum του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Βερολίνου. Η «Exotica, Erotica, Etc.» βρίσκεται στο μεταίχμιο, ανάμεσα σε
ντοκιμαντέρ και εικαστικό έργο. Όχι τυχαία. Η 35χρονη Ευαγγελία Κρανιώτη από την
Αθήνα, που εδώ και 14 χρόνια ζει στο Παρίσι, είναι κυρίως φωτογράφος.
Κάθε λιμάνι και καημός

H ελληνίδα σκηνοθέτιδα Ευαγγελία Κρανιώτη στην Mπερλινάλε
Όπως εξηγεί στη Deutsche Welle στο περιθώριο της Μπερλινάλε, το αρχικό ενδιαφέρον της
για τη θάλασσα είχε ποιητικά κίνητρα. Ξεπηδούσε από την Οδύσσεια ή τα ποιήματα του
Νίκου Καββαδία. Κατόπιν προέκυψε σειρά φωτογραφικών αποστολών στη Μεσόγειο, κατά
τις οποίες επιδίωξε να αποτυπώσει μέσα από τη φωτογραφική μηχανή την περιρρέουσα
ατμόσφαιρα της ποίησης. Ένα ταξίδι στη Λατινική Αμερική το 2011 αποδείχθηκε
καθοριστικό για να αλλάξει η ρότα της καλλιτεχνικής της αναζήτησης: «Πήρα μια υποτροφία
για να πάω στη Βραζιλία και να εξερευνήσω ιστορίες αγάπης των μεσογειακών ναυτικών
στον κόσμο των τροπικών. Αφού πέρασα πολλούς μήνες εκεί αποφάσισα ότι για να ξέρω
γιατί μιλώ, θα πρέπει να μπαρκάρω και εγώ η ίδια. Έβγαλα ναυτικό φυλλάδιο και εμπάρκαρα.
Συνολικά μπαρκάρισα 12 φορές. Επισκέφτηκα 20 χώρες. Πήρα πολλών ειδών βαπόρια:
φορτηγά, γκαζάδικα, κοντέινερ. Πολλά δρομολόγια – από το Βόρειο Πόλο μέχρι το Πορθμό
του Μαγγελάνου και από τον Παναμά μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.»

«Exotica, Erotica, Etc.»
Τη φωτογραφική μηχανή αντικατέστησε η κινηματογραφική κάμερα. Τελικά
κινηματογράφισε υλικό 450 ωρών, από το οποίο αξιοποίησε τελικά στην ταινία της 108
λεπτά. Αλλά τι αναζητούσε συγκεκριμένα γυρίζοντας σχεδόν αδιάκοπα σε θάλασσες και
ηπείρους; «Εξερευνούσα τη σύντομη, συνοπτική σχέση του ανθρώπου, άνδρα ή γυναίκας, σε
μια ξένη χώρα, με ένα καινούργιο τοπίο, με ένα καινούργιο σώμα», αναφέρει η Ευαγγελία
Κρανιώτη.
Βασικός «μάρτυρας» της ταινίας είναι η Σάντυ, την οποία η Ευαγγελία Κρανιώτη ανακάλυψε
έχοντας σχεδόν τελειώσει τα γυρίσματα. Η Σάντυ είναι μια εκκεντρική αλλά και
φιλοσοφημένη χιλιανή πόρνη, που ο μεγάλος πόθος της εξακολουθούν να είναι οι έλληνες
ναυτικοί. Όπως εξομολογείται, πάντα αντιλαμβάνονταν τη συνεύρεση μαζί τους, έστω κι αν
ήταν σύντομη, ως ένα «δούναι και λάβειν» αισθημάτων. Όπως χαρακτηριστικά λέει στην
ταινία «στο τετραγωνικό μέτρο που μοιραζόμουν με το ναυτικό μου, δημιουργούσαμε
ολόκληρο το σύμπαν.»
Οι Έλληνες ναυτικοί σε πολιτιστική αποστολή

Εφήμερες ιστορίες αγάπης με θέα τα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής

Τις ιστορίες για τις γυναίκες των ελλήνων ναυτικών στα απόμακρα λιμάνια του κόσμου η
Ευαγγελία Κρανιώτη είχε ακούσει παλιότερα από «ξέμπαρκους» σε ελληνικά νησιά. Όπως
διαβεβαιώνει, δεν τις έπαιρνε τοις μετρητοίς. Αργότερα διαπίστωσε ότι όντως οι ιστορίες
είναι αληθινέςμ αν και οι καταστάσεις είχαν εν τω μεταξύ αλλάξει. «Αυτές οι κοπέλες που
συνάντησα εγώ είναι απομεινάρια. Δεν είναι ακριβώς η 'χρυσή εποχή' της ελληνικής
ναυτιλίας που έχει όντως αφήσει στίγματα σε πολλά μέρη του πλανήτη και έχει πολύ
ενδιαφέρον κανείς να την ανακαλύπτει».
Ως τέτοιου είδους «απομεινάρια» παρουσιάζονται στην ταινία, για παράδειγμα, τατουάζ σε
χέρι πόρνης με την επιγραφή στα ελληνικά «Μάρκος – Η αγάπη μου» ή ακόμη ελληνική
μουσική σε μαγαζιά διασκέδασης σε λατινοαμερικάνικα λιμάνια. Όμως, η σημαντικότερη
προσφορά των ελλήνων ναυτικών βρίσκεται αλλού, υποστηρίζει συμπερασματικά και με
μεγάλη δόση χιούμορ η Ευαγγελία Κρανιώτη: «Οι Βραζιλιάνες, Χιλιανές και Ρωσίδες που
γνώρισα ανακάλυψαν την Ελλάδα. Άρχισαν να μιλούν τη γλώσσα μας, να τρων τα φαγητά
μας, ακούν τη μουσική μας. Δηλαδή μαθαίνουν μια ολόκληρη κουλτούρα. Εντάξει, δεν
μαθαίνουν πολύ, πολύ εκλεπτυσμένα πράγματα. Το βρίσκω όμως μια ωραία ευθύνη, την
οποία οι Έλληνες ναυτικοί έφεραν εις πέρας με θάρρος, με ωραίο κουράγιο και με κάποια
μαγκιά.»
Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Il manifesto - 20 février 2015
http://ilmanifesto.info/le-leggende-dei-vecchi-marinai/

Le leggende dei vecchi marinai
Intervista. Viaggio tra mari, porti e desideri, «Erotica, Exotica ect» di Evangelia Kranioti è
una nuova conferma della vitalità del cinema greco cresciuto come sfida alla crisi

«Un mattino partiamo, il cervello in fiamme/il cuore gonfio di rancori e desideri
amari/ e andiamo, al ritmo delle onde, cullando/ il nostro infinito sull’infinito
dei mari».
Mentre per la Grecia si consumano le ore più lunghe — tra le resistenze della
Germania e le pressioni degli Stati Uniti — nell’attesa della «sen­tenza»

dell’Eurogruppo che deciderà le sorti di centinaia di migliaia di lavoratori, il cinema
di quel paese può ancora raccontarci storie universali ed esistenziali, astratte dalle
contingenze, per quanto amare, dell’oggi. Così come Il viaggio di Baudelaire ci
parlava dell’irrequietezza dell’animo umano attraverso la metafora dell’esplorazione
dei mari, Exotica, Erotica, etc. di Evangelia Kranioti (visto al Forum della Berlinale)
pone in un certo senso ai mari-nai la stessa domanda che immaginava di rivolgere
loro, quasi due secoli fa, il poeta francese: «Strabilianti viaggiatori! Quali nobili
storie/ Leggiamo nei vostri occhi profondi come il mare!/ Mostrateci gli scrigni delle
vostre memorie (…) Diteci, che avete visto?».
Exotica, Erotica, etc. rappresenta un filone del cinema greco completamente diverso
rispetto a quello di un altro giovane regista ellenico – Alexandros Avranas — vincitore
del Leone d’argento due anni fa al Festival di Venezia con Miss Violence, in cui molti
hanno anche voluto vedere un rapporto simbolico con l’attualità greca, che assume la
forma di una famiglia dove si consumano le violenze più atroci che si possano
immaginare.

Il film di Kraniotis si pone invece a metà tra il documentario ed il film d’arte, tra la
registrazione della realtà e la sua lirica trasformazione. Alla radice del lavoro c’è però una
ricerca che parte proprio da Atene, città natale della regista. «Tutto è iniziato circa nove anni
fa durante il mio ultimo anno di università a Parigi — racconta Kranioti — al’inizio era un
progetto fotografico sulle mie origini, da sviluppare attraverso il mare. Volevo fare una
ricerca sugli uomini legati al Mediterraneo, marinai, pescatori e così via».

Col passare del tempo la regista si accorge però che la sua ricerca la sta portando in
una nuova direzione. «Ho scoperto che ciò che mi interessava davvero non era tanto
il Mediterraneo quanto gli aspetti psicologici di una condizione molto specifica:
quella dei marinai che percorrono lunghe tratte, il loro rapporto con il loro paese
e con i cari che si lasciano dietro, le famiglie, le mogli… E le donne in altri porti e altri
paesi». Kranioti decide così di imbarcarsi e di seguire i marinai nelle loro tratte fino
all’America Latina: «Ad un certo punto ho preso la decisione di viaggiare anche io
altrimenti non avrei mai avuto idea di cosa stessi parlando. Mi sono imbarcata ben
dodici volte, la più lunga per 45 giorni».
Parallelamente le foto si rivelano insufficienti: «Allora non sapevo ancora che stavo
facendo un film, mi limitavo a riprendere perché l’immagine in movimento mi
permetteva di essere all’altezza di ciò che vedevo, mentre la fotografia non era
abbastanza».

Exotica, Erotica, etc. nasce dall’incontro di due diverse opposizioni. Da un lato c’è la
condizione dei viaggiatori dell’infinito mare baudeleriano paragonata a quella delle
prostitute che li aspettano e li amano fugacemente nei porti — incarnate dalla
«protagonista» del film, la cilena Sandy, che esercitava la professione negli anni
Sessanta e parla di quei tempi con infinita nostalgia. Ma c’è anche lo scontro della
professione del marinaio nel presente — in cui, spiega la regista «non è più come un
tempo: gli uomini di mare restano nei paesi di destinazione per qualche giorno o per
qualche ora appena» — ed il passato leggendario della marina mercantile che è quello
raccontato sia da Sandy che dai vecchi marinai incontrati nei porti del Mediterraneo.
«Negli anni Sessanta i viaggi di queste persone sulle navi verso l’America Latina
o altri posti duravano mesi, e le storie che la maggior parte degli uomini di mare mi
raccontavano riguardavano dei luoghi leggendari nei porti in cui c’era un’esplosione
di sensualità che ha creato un mito anche per loro».
Due sono le voci narranti, in primo luogo quella di Sandy, che la regista incontra
durante uno dei suoi viaggi mentre con dei marinai greci si trovava in uno dei ritrovi
del porto di cui le erano state narrate le glorie del passato. «È stato stupefacente —
racconta Kranioti — perché era come trovarsi di fronte ad una creatura della propria
immaginazione. Non l’ho inventata, stava solo aspettando qualcuno che la ascoltasse,
mentre io avevo proprio bisogno di una donna come lei».
A bilanciare la presenza magnetica di Sandy — «una persona talmente potente che
rischiava di eliminare qualsiasi uomo» — c’è la voce fuori campo di un vecchio
marinaio conosciuto prima ancora di sapere che il progetto fotografico sarebbe
diventato un film. «Le sue parole mi sono rimaste sempre impresse, anche a nove
anni di distanza»: è lui dunque a rappresentare la «coscienza» degli uomini sullo
schermo, raccontando dell’insaziabile desiderio di imbarcarsi per solcare il mare.
Le poetiche immagini di Exotica, Erotica etc. rispecchiano così finalmente
un’emozione di cui la regista si era messa in cerca molti anni or sono, e che a suo dire
si trova in un’opera, ancora una volta, di Baudelaire: N’importe où hors du monde.
«Una prosa poetica in cui un uomo discute con la sua anima inquieta, chiedendole
dove le piacerebbe andare. E la risposta è: non importa dove! Basta che sia fuori da
questo mondo».

Film reporter - 24 février 2015
http://www.filmreporter.ro/24-02-2015-o-felie-de-documentar-de-berlinala-elboton-de-nacar-si-exotica-erotica-etc/

O felie de documentar de Berlinală: „El
Boton de Nacar” și „Exotica, Erotica,
Etc.”
Autor: Raluca Petre

Toată lumea bună știe că de câțiva ani încoace documentarul prinde din urmă filmul
de ficțiune, din punct de vedere al popularității, în festivaluri și la publicul larg, dar și
din cel al formei, al creativității și inventivității în a spune o poveste. Berlinul nu s-a
lăsat nici el mai prejos, cu o selecție serioasă de documentare și o secțiune special
dedicată lor în Panorama Dokumente. Printre filmele sold-out constant de la
Berlinală anul acesta au fost The Look of Silence, documentarul sequel la The Act
of Killing al lui Joshua Oppenheimer, și Cobain: Montage of Heck, documentarul
regizat de Brett Morgen despre solistul Nirvanei.
Însă eu am văzut două documentare care, deși în secțiuni diferite și realizate de
regizori cu o diferență de vârstă de aproape 40 de ani, se folosesc de mare ca simbol
al unor probleme ce țin de istorie, identitate, căutare și dorință.
The Pearl Button: marea ca pivniță a memoriei
În competiție a intrat chilianul Patricio Guzman, cu El Boton de Nacar (The Pearl
Button), care a luat Ursul de Argint pentru scenariu. L-am văzut la o proiecție
publică, unde impozanta și imensa sală de la Friedrichstadt Palast era plină ochi.
Față de proiecțiile pentru presă, de la care lumea pleacă chiar și în primele 20 de
minute, de la Guzman nu a plecat nimeni din balconul meu (ajunsesem cu doar 5
minute înainte de începutul filmului și am fost trimisă automat la balcon pentru că nu
mai erau locuri în sala principală). O fi fost și pentru că, fiind o proiecție publică, mulți
oameni de acolo dăduseră bani pe bilet, dar aplauzele de la sfârșit mi-au confirmat
că a fost mult mai mult.
Guzman și-a încălzit deja publicul cu stilul său poetico-eseistic în Nostalgia de la
Luz (Nostalgia for the Light), în care face legaturi între fenomene cosmologice,
deșertul Atacama și crimele regimului Pinochet. În El Boton, Guzman face aceleași
asocieri poetice între apa ce înconjoară cei 4296 km de coastă chiliană, populația
indigenă ce a fost exterminată de cuceritorii spanioli și dizidenții politici ai regimului
Pinochet.
Regizorul, care este și, la propriu, vocea documentarului, are o introducere lină,
calmă, chiar hipnotică, prin care povestește că marea este coloana vertebrală a
Chilelui, căreia țara însă nu i-a dat atenție. Guzman se folosește de fraze de tranziție
precum „actul de a gândi se aseamănă oceanului. Ambele pot lua orice formă” pentru
a conduce documentarul spre o altă direcție decât cea a naturii.
Ajunge la populația indigenă din Patagonia de Vest care trăia într-o pace primitivă pe
malul oceanului până să fie subjugată și exterminată de către colonialiști. Unul dintre
indigeni, Jemmy Button, în schimbul unui nasture din perlă, a fost de acord să fie dus
pe o navă a englezilor către Europa pentru a fi civilizat. De la acest capitol, Guzman
trece la prizonierii politici ai regimului Pinochet, ale căror cadavre au fost aruncate în
același ocean. Conectând apa de identitatea chiliana iar indigenii și dizidenții de apă,
Guzman sugerează că ar fi timpul ca Chile să-și asume această bucată de istorie.
Folosindu-se de un montaj poetic format din cadre cu marea sau cu malul mării
filmate în digital 2k, poze din arhive, o instalație a hărții chiliene și o reconstituire
minuțioasă a modului în care au fost înecați dizidenții, Guzman reușește să-și spună

punctul de vedere fără a te înăbuși ca spectator. Este clar că vrea să se delimiteze
de forma documentarului informativ, să exploreze și alte moduri de care dispune
mediul cinematografic de a spune aceeași poveste non-fictivă.
Însă tonul lui Guzman pare un pic forțat, dacă nu chiar manipulativ, ceea ce e ironic
dat fiind că se distanțează de documentarul jurnalistic, care e cel mai des acuzat de
manipulare. Guzman simplifică lucrurile din punct de vedere istoric și politic, ele
devenind viziunea sa proprie asupra istoriei într-un mod atât de subiectiv, încât ar
putea crea disconfort printre istoriografi.
În timp ce starea hipnotică în care te scufundă contemplarea de la început asupra
mării se leagă foarte bine pe plan emotiv, narativ și vizual cu povestea indigenilor,
tranziția la subiectul dizidenților pare bruscată și un pic stângace. Într-un fel, m-am
simțit înșelată când documentarul a ajuns în punctul acela, simțind un „aha, deci aici
voia să mă aducă, știam eu că nu rămâne la indigeni”, un sentiment care a cam
subminat poetica de dinainte.
Însă, eu aplaud faptul că Guzman continuă să caute un alt mod de a reda informația,
un mod prin care aceasta să se scufunde ușor în adâncurile mele, din punct de
vedere spiritual, și nu unul prin care să rămână la suprafață ca ceva extern mie.

Exotica, Erotica, Etc: marea și dorința
Un documentar care parcă intră într-un dialog metafizic cu The Pearl Button este
Exotica, Erotica, Etc. din secțiunea Forum. Regizat de grecoaica Evangelia
Kranioti, filmul, tot în stilul poetico-eseistic, urmărește în paralel lumea marinarilor și
pe cea a prostituatelor din porturile sud-americane.
Personaje din cele două părți vorbesc despre ce înseamnă marea pentru ele și de ce
fac ce fac. Nu prin încadratura clasică de talking-heads, în care un personaj este
filmat cum vorbește către un intervievator, ci prin voice-over-urile personajelor ce se
derulează concomitent cu un montaj de cadre lungi din mediul cotidian al acestora,

fie nava pe mare, cabine, nava cum intră în port între două bucăți de gheață (făcând
aluzie clară la dorința marinarilor), porturi, camerele prostituatelor sau cluburi. Acest
montaj alternează cu secvențe în care revenim la realitatea prezentă a marinarilor, cu
tot cu sunetul diegetic, ei cântând karaoke, gătind sau pregătindu-se să întâmpine
„femeile nopții”.
Însă cele mai puternice secvențe sunt cele cu prostituatele. Apropo de faptul că
documentarele care nu sunt pur informative te pot face să înțelegi orice personaj, să
simți o anumită legătură cu acesta, probabil similară cu cea pe care a simțit-o
regizorul. Se aplică și în cazul lui Exotica, Erotica, Etc. prin prisma prostituatei
Sandy, care povestește cu multă căldură și nostalgie de clienții ei marinari din
tinerețe. Regizoarea chiar arată aceste „femei ale nopții” într-o lumină extrem de
candidă, iar alternarea aceasta între voice-over și diegetic parcă m-a făcut să uit
care-i care, să simt melancolia lui Sandy îmbibată în toate secvențele
documentarului, mai ales în cele cu marea.
Documentarul ca mijloc non-verbal
Un masterclass de la Berlinale Talent Campus a conchis cel mai bine cam ce au
făcut documentarele de mai sus folosindu-se de stilul acesta poetico-eseistic. Intitulat
Hybrid News: Documenting True Events, masterclass-ul i-a avut ca invitați pe
regizorii Atsushi Funahashi și Marcelo Martinessi, care, din ce imagini am văzut în
timpul masterclass-ului, fac documentare destul de similare din punct de vedere
stilistic cu cele de mai sus.
Pe parcursul dezbaterii, s-a vorbit despre diferența dintre jurnalism și film
documentar. A venit vorba de ideea obiectivitatății, dacă trebuie sau nu să existe, iar
s-a argumentat că realizatorii de documentare sunt de obicei ori mai sinceri în ceea
ce privește subiectivitatea lor decât jurnaliștii care pretind la obiectivitate, ori aceștia
trebuie să-și asume responsabilitatea de a reda complexitatea unui personaj sau a
unei situații.
S-a căzut de acord asupra faptului că jurnalismul este mijlocul prin care se exprimă
ceva ce poate fi verbalizat, în timp ce filmul documentar non-informativ poate să se
folosească de faptul că are la bază derularea mișcării în timp pentru a exprima ceva
non-verbal, ceva ce ar putea fi găsit doar între rânduri sau peste rânduri.
Ușor de zis, greu de făcut. Dar, totuși, deși ambele El Boton și Exotica, Erotica,
Etc. verbalizează destul de mult (mai ales El Boton), imaginile acestora nu se reduc
doar la cuvintele spuse, ele avându-și propria viață.

ΕΘΝΟΣ- 22 février 2015
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22800&subid=2&pubid=64144691

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

Η Ελληνίδα που κατέκτησε το Βερολίνο
«Η π ε ρ ι π έ τ ε ι α α υ τ ή ε ξ ε λ ί χ θ η κ ε σ ε τ α ι ν ί α , ό μ ως ά ρ χ ι σ ε ως
β ι β λ ί ο », π α ρ α δ έ χ ε τ α ι η Ευ α γ γ ε λ ί α Κρ α ν ι ώτ η .

Η 3 5 χ ρ ο ν η ε ι κ α σ τ ι κ ό ς , κ α ι τ ώρ α κ α ι σ κ η ν ο θ έ τ ι ς , μ α ς μ ι λ ά γ ι α τ ο
γ α λ λ ι κ ή ς π α ρ α γ ωγ ή ς -π λ η ν ε λ λ η ν ι κ ή ς ψυ χ ή ς - ν τ ο κ ι μ α ν τ έ ρ τ η ς
«Exo t ica , e r o t ica , e t c.», π ο υ ζ έ σ τ α ν ε τ ι ς
κ ι ν η μ α τ ο γ ρ α φι κ έ ς
α ί θ ο υ σ ε ς τ ο υ π α γ ωμ έ ν ο υ Βε ρ ο λ ί ν ο υ π ρ ι ν α π ό λ ί γ ε ς η μ έ ρ ε ς , ό τ α ν
π ρ ο β λ ή θ η κ ε σ ε π α γ κ ό σ μ ι α π ρ ε μ ι έ ρ α σ τ ο Τμ ή μ α Fo r u m τ η ς
Μπ ε ρ λ ι ν ά λ ε κ α ι ε τ ο ι μ ά ζ ε τ α ι ν α «σ υ ν ο μ ι λ ή σ ε ι » κ α ι μ ε τ ο
ε λλην ι κό
κοι ν ό
στ ο
πρ οσε χ έ ς
Φε σ τ ι β ά λ
Ντ ο κ ι μ α ν τ έ ρ
Θε σ σ α λ ο ν ί κ η ς .
«Τα π ρ ώτ α τ α ξ ί δ ι α ξ ε κ ί ν η σ α ν π ρ ι ν α π ό 9 χ ρ ό ν ι α σ τ η Με σ ό γ ε ι ο »,
σ υ ν ε χ ί ζ ε ι η Αθ η ν α ί α δ η μ ι ο υ ρ γ ό ς , π ο υ ζ ε ι κ α ι ε ρ γ ά ζ ε τ α ι α π ό τ ο
2 0 0 1 σ τ ο Πα ρ ί σ ι , «ως έ ρ ε υ ν α γ ύ ρ ω α π ό τ ο υ ς α ν θ ρ ώπ ο υ ς τ η ς
θ ά λ α σ σ α ς . Αρ γ ό τ ε ρ α , χ ά ρ η σ ε υ π ο τ ρ ο φί ε ς κ α ι β ρ α β ε ί α π ο υ έ λ α β α
γ ι α τ ο π ρ ό τ ζ ε κ τ , έ ζ ησα γ ι α με γ άλ α δ ι αστ ήματ α σε λ ι μάν ι α τ ης
Λα τ ι ν ι κ ή ς Αμ ε ρ ι κ ή ς , ε ν ώ α π ό τ ο 2 0 1 1 έ ως τ ο 2 0 1 4 μ π ά ρ κ α ρ α 1 2
φο ρ έ ς , κ ι ν η μ α τ ο γ ρ α φών τ α ς α δ ι ά κ ο π α . Κι έ τ σ ι ε π ι σ κ έ φθ η κ α 2 0
χ ώρ ε ς , μ ε τ ο ν α υ τ ι κ ό φυ λ λ ά δ ι ο , τ ι ς μ η χ α ν έ ς κ α ι τ ο υ ς σ κ λ η ρ ο ύ ς
μ ο υ δ ί σ κ ο υ ς σ τ ι ς α π ο σ κ ε υ έ ς μ ο υ . Χά ρ η σ ε α υ τ ή ν τ η ν π ε ρ ι π λ ά ν η σ η
σ υ ν έ λ ε ξ α έ ν α π ο λ ύ τ ι μ ο υ λ ι κ ό 4 5 0 ωρ ών ». Το ο π ο ί ο «δ ι υ λ ί σ τ η κ ε »
σ ε έ ν α μ ό λ ι ς 7 3 λ ε π τ ών π υ κ ν ό φι λ μ τ ε κ μ η ρ ί ωσ η ς , π ο υ κ α τ α φέ ρ ν ε ι
ν α μ α ς τ α ξ ι δ έ ψε ι σ τ α π ι ο μ α κ ρ ι ν ά λ ι μ ά ν ι α τ ο υ Νέ ο υ Κό σ μ ο υ .
Φο ρ τ η γ ά π λ ο ί α , α π α ν ωτ ά μ π ά ρ κ α , α ν ο ι χ τ ο ί ο ρ ί ζ ο ν τ ε ς , Ελ λ η ν ε ς
ν αυ τ ι κο ί που ζ ου ν γ ι α τ ο τ αξ ί δ ι κι ό χ ι τ ον πρ ο ορ ι σμό και μί α
γ η ρ α ι ά Χι λ ι α ν ή π ό ρ ν η , π ο υ α γ ν α ν τ ε ύ ε ι τ η ν α π έ ρ α ν τ η θ ά λ α σ σ α α π ό
έ ν α μ ι κ ρ ό δ ι α μ έ ρ ι σ μ α σ τ ο Βα λ π α ρ α ΐ σ ο τ α ξ ι δ ε ύ ο ν τ α ς ν ο ε ρ ά σ τ η
ν ι ό τ η τ η ς κ α ι σ τ ο υ ς Γρ α ι κ ο ύ ς π ο υ β ρ έ θ η κ α ν π ρ ό σ κ α ι ρ α σ τ η ν
αγ καλι ά τ ης .
Απ ό λ υ τ η ε λ ε υ θ ε ρ ί α
«Το

γ ε γ ον ός

ότ ι

πάν τ α

τ αξ ί δε υα και
δ ο ύ λ ε υ α μό ν η
μου ,

σε

συ ν δ υ ασμό με
τ ην

έ λ λ ε ι ψη
ε νός

συ μβατ ι κο ύ
π λ αι σί ο υ

π α ρ α γ ωγ ή ς κ α ι τ η ν α π ο υ σ ί α μ ί α ς κ α τ α λ η κ τ ι κ ή ς π ρ ο θ ε σ μ ί α ς μ ο ύ
έ δ ωσ α ν

απόλυτ η

ε λε υθε ρί α

ε π ι λ ο γ ών

και

τ ον

έ λε γχο

τ ου

α ι σ θ η τ ι κ ο ύ α π ο τ ε λ έ σ μ α τ ο ς π ο υ ε π ι δ ί ωκ α ».
Πλ ο ί ο με ά δ ε ι ο α μ π ά ρ ι π ε ρ ι μ έ ν ε ι ν έ ο φο ρ τ ί ο γ ι α ν α ξ ε κ ι ν ή σ ε ι
έ ν α α κ ό μ α υ π ε ρ α τ λ α ν τ ι κ ό τ α ξ ί δ ι . Μι α α κ ό μ α π ε ρ ι π λ ά ν η σ η γ ι α τ η ν
3 5 χ ρ ο ν η σ κ η ν ο θ έ τ ι δ α . Φωτ ο γ ρ α φί α : Ge tty im age s/ id e al im age

Η βυ θ ι σμέ ν η σε αν αμν ήσε ι ς πόρ ν η ε ί ν αι

η Σά ν τ ι , τ ο π ρ ό σ ωπ ο -

ά ξ ο ν α ς τ ο υ ο δ ο ι π ο ρ ι κ ο ύ . «Εν α α π ο μ ε ι ν ά ρ ι τ η ς χ ρ υ σ ή ς ε π ο χ ή ς τ η ς
ε λ λ ην ι κής

ν α υ τ ι λ ί α ς », ό π ως

τ η χ αρακτ ηρί ζ ε ι

η κ . Κρ α ν ι ώτ η .

«Ομ ως δ ε ν ε ί ν α ι η μ ό ν η . Υπ ά ρ χ ο υ ν ο ι κ ο γ έ ν ε ι ε ς , π α ι δ ι ά , γ υ ν α ί κ ε ς
π ο υ μ ι λ ο ύ ν Ελ λ η ν ι κ ά , ά ν θ ρ ωπ ο ι γ ι α τ ο υ ς ο π ο ί ο υ ς η Ελ λ ά δ α ε ί ν α ι
έ ν α ς π ρ ο ο ρ ι σ μ ό ς τ ό σ ο μ α γ ι κ ό ς ό σ ο μ ί α ά γ ν ωσ τ η Ι θ ά κ η . Ο Νέ ο ς
Κό σ μ ο ς β ρ ί σ κ ε τ α ι

στ ο ν αν τ ί π οδ α τ ο υ δ ι κ ο ύ μας , γ ηρ αι ό τ ε ρ ο υ ,

ό μ ως έ χ ε ι μ ί α σ ο φί α π ο υ π η γ ά ζ ε ι α π ό τ η φύ σ η κ α ι κ ο ι ν ων ε ί β α θ ι ά
μ ε τ ο ν α ρ χ α ί ο ε λ λ η ν ι κ ό π ο λ ι τ ι σ μ ό . Πά ν τ α π ί σ τ ε υ α π ως α ν ζ ο ύ σ ε
σ ή μ ε ρ α ο Δ ι ό ν υ σ ο ς θ α ε π έ λ ε γ ε ως κ α τ ο ι κ ί α τ ο υ τ η Λα τ ι ν ι κ ή
Αμ ε ρ ι κ ή ».
Γι α τ η σ κ η ν ο θ έ τ ι δ α ε ί ν α ι
α φή σ ε ι

π ί σω τ ο υ ς δ ι κ ο ί

τ ό σο αγ απ ητ ό τ ο στ ί γ μα π ο υ έ χ ο υ ν
μας ν αυ τ ι κ ο ί

και

με τ αν άστ ε ς στ ο υ ς

τ ό π ο υ ς τ η ς «Λα τ ί ν α ς », ό π ως τ η ν α π ο κ α λ ο ύ ν ο ι θ α λ α σ σ ι ν ο ί , π ο υ τ ο
ν α π ε ι ς ό τ ι ε ί σ α ι Ελ λ η ν α ς ε ί ν α ι τ ο κ α λ ύ τ ε ρ ο π α ρ α σ ύ ν θ η μ α . Πο ι α ,
ό μ ως , ε ί ν α ι η τ ρ έ χ ο υ σ α ε ι κ ό ν α τ ο υ Ελ λ η ν α σ τ η ν ά λ λ η π λ ε υ ρ ά τ ο υ
Ατ λ α ν τ ι κ ο ύ κ α ι ε ν π ρ ο κ ε ι μ έ ν ω σ τ ο υ ς Γά λ λ ο υ ς , π ο υ η κ α λ λ ι τ έ χ ν ι ς
κ α θ η μ ε ρ ι ν ά σ υ ν α ν α σ τ ρ έ φε τ α ι ;
Το ν τ ο κ ι μ α ν τ έ ρ τ α ξ ι δ ε ύ ε ι τ ο υ ς θ ε α τ έ ς σ τ α π ι ο μα κ ρ ι ν ά λ ι μ ά ν ι α
τ ο υ Νέ ο υ Κό σ μ ο υ .
«Πα ρ ό τ ι η Γα λ λ ί α , ε ι δ ι κ ά μ ε τ ά τ α τ ρ α γ ι κ ά γ ε γ ο ν ό τ α τ ο υ Ch a r lie
He b d o , δ ι α ν ύ ε ι μ ί α δ ύ σ κ ο λ η π ε ρ ί ο δ ο , σ ε κ α θ η μ ε ρ ι ν ό ε π ί π ε δ ο
δ ι α κ ρ ί ν ω έ ν α ε λ π ι δ ο φό ρ ο κ λ ί μ α σ υ μ π α ρ ά σ τ α σ η ς κ ι α λ λ η λ ε γ γ ύ η ς
π ρ ο ς τ ο ν ε λ λ η ν ι κ ό λ α ό . Ολ ο ι α ν τ ι λ α μ β ά ν ο ν τ α ι π ως , π έ ρ α α π ό τ η ν
οι κον ομί α
ε νός
κράτ ους ,
δ ι ακυβε ύε τ αι
το
μέ λ λ ον
τ ης
Ευ ρ ωπ α ϊ κ ή ς Εν ωσ η ς , ως ι δ έ α κ α ι π ρ ά ξ η . Πα ρ α κ ο λ ο υ θ ώ μ ε μ ε γ ά λ ο

ε ν δ ι α φέ ρ ο ν , α ν η σ υ χ ί α α λ λ ά κ α ι
με
πο λ λ ή πρ ο σμον ή τ ι ς
ε ξ ε λ ί ξ ε ι ς . Το
κλ ί μα αλ λ αγ ής
στ ην
Ελ λ ά δ α μ ε
γ ε μί ζ ε ι
α ι σ ι ο δ ο ξ ί α , ό π ως ό λ ο υ ς , γ ι α τ η μ ε γ ά λ η σ υ λ λ ο γ ι κ ή π ρ ο σ π ά θ ε ι α
π ο υ σ υ ν τ ε λ ε ί τ α ι . Ως δ η μ ι ο υ ρ γ ό ς δ ι α π ι σ τ ών ω π ως π α ρ ό τ ι δ ε ν
β ρ ί σκο μαι ό σο συ χ ν ά θ α ήθ ε λ α στ ην π ατ ρ ί δ α μο υ , π ε ρ ι σσό τ ε ρ ο
α π ό κ ά θ ε ά λ λ η φο ρ ά τ α έ ρ γ α μ ο υ έ χ ο υ ν ως σ η μ ε ί ο α ν α φο ρ ά ς τ η
σ ύ γ χ ρ ο ν η ε λ λ η ν ι κ ή π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α ».

Σπ ο υ δ έ ς σ τ ο Πα ρ ί σ ι
Απ ό φο ι τ η τ η ς Νο μ ι κ ή ς

Σχ ο λ ή ς

Αθ η ν ών κ α ι

τ ης

Eco le Na t io n a le

Su p e r ie u r e d e s Ar t s De co r a t ifs τ ο υ Πα ρ ι σ ι ο ύ , ό π ο υ ο λ ο κ λ ή ρ ωσ ε κ α ι
κ ύ κ λ ο μ ε τ α π τ υ χ ι α κ ών σ π ο υ δ ών , η Ευ α γ γ ε λ ί α Κρ α ν ι ώτ η ή τ α ν ή δ η
μί α από τ ι ς πι ο

τ α λ α ν τ ο ύ χ ε ς , π α ρ α γ ωγ ι κ έ ς σ ε έ ρ γ ο κ α ι δ υ ν α μ ι κ έ ς σ ε ε κ θ ε σ ι α κ ή
π α ρ ο υ σ ί α Ελ λ η ν ί δ ε ς φωτ ο γ ρ ά φο υ ς σ τ ο ν κ ό σ μ ο ό τ α ν α π ο φά σ ι σ ε ν α
μ π ε ι σ τ ο ν κ ό σ μ ο τ ο υ σ ι ν ε μ ά . «Το π έ ρ α σ μ α α π ό τ η σ τ α τ ι κ ή ε ι κ ό ν α
σ τ η ν κ ι ν ο ύ μ ε ν η ή τ α ν ε ν σ τ ι κ τ ώδ ε ς κ α ι έ λ α β ε χ ώρ α ε ν ό σ ω ή μ ο υ ν
ε γ ώ η ί δ ι α σ ε κ ί ν η σ η », θ υ μ ά τ α ι .

Η Σά ν τ ι α ν α π ο λ ε ί τ ο υ ς Ελ λ η ν ε ς ν α υ τ ι κ ο ύ ς π ο υ π έ ρ α σ α ν α π ό τ η
ζ ωή τ η ς .
Κα ι τ η ν Αθ ή ν α , τ η γ ε ν έ θ λ ι α π ό λ η τ η ς , π ό σ ο δ ι κ ή τ η ς τ η ν ι ώθ ε ι ;
«Κα τ ά μ ι α έ ν ν ο ι α δ ε ν έ φυ γ α π ο τ έ , π ά ν τ α ε π ι σ τ ρ έ φω. Η α π ό σ τ α σ η
δ ε ν ε ί ν α ι π α ρ ά έ ν α ς τ ρ ό π ο ς σ κ έ ψη ς . Ζών τ α ς μ α κ ρ ι ά α π ό τ η ν
Ελ λ ά δ α ν ι ώθ ω σ α ν ν α κ α τ ο ι κ ώ σ ε κ ά π ο ι ο ά λ λ ο δ ωμ ά τ ι ο τ ο υ ί δ ι ο υ
σ π ι τ ι ο ύ , α λ λ ά ζ ε ι μ ό ν ο η θ έ α . Ακ ό μ α κ α ι σ τ η ν ά κ ρ η τ ο υ κ ό σ μ ο υ
σ υ ν δ ι α λ έ γ ο μ α ι μ ε τ η ν ε λ λ η ν ι κ ό τ η τ ά μ ο υ ».
Σά ν τ ι , η χ ι λ ι α ν ή ε τ α ί ρ α
«Ξε χ ωρ ι σ τ ο ί ο ι Ελ λ η ν ε ς θ α λ α σ σ ι ν ο ί »
«Εχ ω ε ξ α ν τ λ η θ ε ί ν α ξ α ν α κ ο ύ ω κ ά θ ε λ έ ξ η α υ τ ο ύ τ ο υ τ ρ α γ ο υ δ ι ο ύ »,
λ έ ε ι η Σά ν τ ι , γ ε ρ α σ μ έ ν η π ό ρ ν η τ ο υ Βα λ π α ρ α ΐ σ ο , κ α θ ώς η φων ή τ η ς
Με ρ κ ο ύ ρ η μ ε τ α «Πα ι δ ι ά τ ο υ Πε ι ρ α ι ά » η χ ε ί σ τ ο μ ι κ ρ ό τ η ς
δ ι α μ έ ρ ι σ μ α μ έ σ α α π ό μ ι α σ ι ν τ ι έ ρ α . «Κα θ ε μ ι ά ξ υ π ν ά μ ί α μ ν ή μ η
μέ σα από τ ην καρδ ι ά μου πο υ δ ε ν μπο ρ ώ ν α βάλ ω σε χ αρτ ί , μ πο ρ ώ

μ ό ν ο ν α β ρ ο ν τ ο φων ά ξ ω». Θε α τ ή , π ρ ωτ α γ ων ί σ τ ρ ι α τ ο υ ν τ ο κ ι μ α ν τ έ ρ
τ η ς Ευ α γ γ ε λ ί α ς Κρ α ν ι ώτ η «Exo t ica , e r o t ica , e t c.» ( ο ά λ λ ο ς , ε κ τ ό ς
κ ά δ ρ ο υ , α φη γ η τ ή ς ε ί ν α ι ο κ α π ε τ ά ν Γι ώρ γ ο ς ) , η Χι λ ι α ν ή ε τ α ί ρ α
μ ι λ ά σ τ ο φι λ μ γ ι α τ ο υ ς Ελ λ η ν ε ς π ο υ π έ ρ α σ α ν α π ό τ η ν α γ κ α λ ι ά τ η ς
μ ε α ν ά μ ε ι κ τ α σ υ ν α ι σ θ ή μ α τ α θ έ ρ μ η ς κ α ι π ι κ ρ ί α ς . «Πο ύ π ή γ ε ς ,
Νί κ ο μ ο υ , Γι ώρ γ ο μ ο υ , Μπ ά μ π η μ ο υ - Ελ λ η ν έ ς μ ο υ ; Ξα π λ ών ω ν α
κ ο ι μ η θ ώ κ α ι τ ο υ ς σ κ έ φτ ο μ α ι , θ υ μ ά μ α ι τ ο τ ρ ι χ ωτ ό τ ο υ ς σ τ ή θ ο ς , τ α
χ ά δ ι α τ ο υ ς , τ α χ έ ρ ι α τ ο υ ς ν α μ ε α ν α ζ ωο γ ο ν ο ύ ν μ ε κ ά π ο ι ο
ε λ λ η ν ι κ ό θ α ρ ρ ε ί ς μ έ λ ι !».
Το σ τ ί γ μ α π ο υ α φή ν ε ι ο Ελ λ η ν α ς θ α λ α σ σ ι ν ό ς θ α μ έ ν ε ι π ά ν τ α
ξ ε χ ωρ ι σ τ ό γ ι α τ η Σά ν τ ι . «Τρ ώγ α μ ε , π ί ν α μ ε , ο ρ κ ι ζ ό μ α σ τ α ν α ι ών ι ο
έ ρ ωτ α . Γι ώρ γ ο , μ η μ ' α φή ν ε ι ς ! Το π λ ο ί ο σ ά λ π α ρ ε κ ι ε γ ώ φών α ζ α :
Οχ ι , θ έ λ ω ν α π ά ω μ α ζ ί τ ο υ , θ α π έ σ ω σ τ η θ ά λ α σ σ α ! Κο ρ ί τ σ ι α
α ρ ρ α β ων ι ά ζ ο ν τ α ν Ελ λ η ν ε ς κ α ι μ ε τ ά ( τ ο μ π ά ρ κ ο ) π έ τ α γ α ν τ ι ς
β έ ρ ε ς τ ο υ ς σ τ η θ ά λ α σ σ α . Γι α τ ί ο ι Ελ λ η ν ε ς , β λ έ π ε ι ς , α γ ό ρ α ζ α ν
σ υ ν ε χ ώς β έ ρ ε ς γ ι α ν α α π ο φε ύ γ ο υ ν ν α μ α ς π λ η ρ ών ο υ ν κ ά θ ε τ ό σ ο . Η
χ α ρ ά τ ο υ κ ο σ μ η μ α τ ο π ώλ η ! Οι π ι ο ζ ε σ τ ο ί α π ο χ α ι ρ ε τ ι σ μ ο ί ή τ α ν
π ά ν τ α γ ι α Ελ λ η ν ε ς . Με τ ο υ ς ά λ λ ο υ ς μ ε τ ά β ί α ς φι λ ι ό μ α σ τ α ν κ ι
α γ κ α λ ι α ζ ό μ α σ τ α ν ».
Ρ ό μ π υ Εκ σ ι έ λ

DER TAGESSPIEGEL – 5 FEVRIER 2015
http://www.tagesspiegel.de/kultur/berlinale-forum-ozeanische-gefuehle/11333658.html

Berlinale: Forum Ozeanische Gefühle
05.02.2015 17:01 Uhrvon Gunda Bartels

Azorenfischer in der portugiesischen Dokumentation "Rabo de Peixe". - Foto: Berlinale/Joaquim
Pinto, Nuno Leonel

Seelenlandschaft, Sehnsuchtsort, Arbeitsplatz: Filme im FORUM loten den Mythos
Meer aus. Mal bedienen sie sich der ganzen atmosphärisch-visuellen Pracht, mal nur des
Donner-Sounds der Wellen.

Vom Azorenhoch ist nicht viel zu sehen auf den Azoren. Die Gischt schäumt, bleigrau türmen
sich die Wolken, tropfnass ist das Ölzeug der Männer. Fischen ist ein Knochenjob.
Seefahrerromantik war gestern. Auch wenn die portugiesische Dokumentation „Rabo de
Peixe“ mit einer zerfledderten antiken Seekarte der im Atlantik zwischen Europa und
Amerika gelegenen Inselgruppe beginnt. Auch wenn der Erzähler im Off zu den zwischen
1999 und 2001 gedrehten Bildern aus dem Leben des jungen Fischers Pedro und seiner
Kollegen in dem Hafenort, nach dem der Film heißt, von der kulturellen Bedeutung dieses
altehrwürdigen Handwerks erzählt.
Auch wenn er die französische Philosophin Simone Weil beschwört, die 1934 die Arbeit des
Fischers als die eines freien Mannes beschworen hat. Niemandes Herr und niemandes Knecht.
Nur den Wogen, Wettern und Makrelenschwärmen untertan. Und – der Konkurrenz der
industriellen Fabrikfangschiffe, die Joaquim Pintos und Nuno Leonels liebevolles Porträt
einer reinen Männerkaste zu einem historischen Dokument versunkener Arbeitswelten
gemacht haben.
Der Ozean als Arbeitsplatz, als scheinbar vom Menschen zu kontrollierende Naturgewalt, als
historischer Mythen entkleidete Transportzone und gleichzeitig als Urmutter aller Metaphern
von Freiheit, Entgrenzung, Verwandlung, als Projektionsfläche, Sehnsuchtsort,
Seelenlandschaft – das ist ein motivischer Schwerpunkt im Forum. In desillusionierenden und
mythisierenden Spielfilmen und Dokumentationen, die sich mal der ganzen atmosphärischvisuellen Pracht des Sujets bedienen und mal nur den Donner-Sound der Wellen wirken
lassen.

Griechische Regisseurin Evangelia Kranioti mit poetisch verdichteter Doku
Der bildmächtigste Forum-Meerfilm ist der ebenfalls die See als Arbeitsplatz beschreibende
„Exotica, Erotica, Etc.“ der griechischen Regisseurin Evangelia Kranioti. Ihre poetisch
verdichtete, essayhafte Dokumentation singt das hohe Lied des Meeres und der Liebe Wellen.
Ganz wörtlich. Die Vogelperspektive, die die Kamera auf Containerschiffen einnimmt, mit
denen die Regisseurin 16 Länder bereiste, schafft überwältigende Bilder. Das Schiff, eine –
im Gegensatz zur organischen Wasserwüste – atemberaubende, grafische, metallische,
elektronische, mechanische, hehre und banale Männerwelt. Visuell überhöht und durch
Matrosenmonologe aus dem Off und das nicht enden wollende Sehnsuchtsparlando der
verwitterten Hafenprostituierten Sandy relativiert und mystifiziert. Eine kalt-warme
Kombination, die zwiespältige Gefühle weckt. Weil es nicht nur in seligen
Segelschifferzeiten, sondern auch heute nach wie vor die Frauen sind, die ewig wartend in
den Häfen hängenbleiben.
Junge, komm’ bald wieder, bald wieder nach Haus’. Doch was ist, wenn Matrosen oder
Fischer nicht heimkehren? Weil auf dem Meer irgendetwas passiert ist. Ein Geheimnis, das
nur die See, die auch Mordsee ist, kennt. So geschieht es im kalmückischen Drama „Chaiki“,
das am Kaspischen Meer spielt. Genauer in einem Dorf in der Steppe, die am Kaspischen
Meer und seinen mit dichtem Schilf bewachsenen Seitenarmen liegt. Keine offene See,
nirgends. Jedenfalls nicht für Elza, die kinderlose und alsbald auch verwitwete Fischersfrau.
Still ist sie, gefroren wie die Meeresränder. Statt Aussicht nichts als Nebel. Bitter ist es am
Meer zu leben, ohne je den Horizont zu sehen. Nicht mit den Männern rauszufahren, sondern
Gefangene von Konventionen und Alltagsroutine zu sein. Regisseurin Ella Mazheeva zeigt
Kalmückien als Leerstelle und bleiernen Gemütszustand. Bis sich der Film endlich zu einer

poetischen Selbstbefreiung aufschwingt. Bis sich Elza verwandelt und das unerreichbar
scheinende Meer zu ihr kommt. In Gestalt von Fischen, die durch ihre Waschschüssel flitzen.

"Beira-Mar": Brasilianisches Coming-of-Age-Drama
Am Meer jenseits des Meeres, jenseits verheißender Freiheit zu sein, das erleben auch die
Jungs im brasilianischen Coming-out- und Coming-of-Age-Drama „Beira-Mar“. Die spröde,
bestechend genau beobachtete Winterelegie der Filmemacher Filipe Matzembacher und
Marcio Reolon erzählt von zwei Kumpels, die ein paar Tage im elterlichen Wochenendhaus
des einen verbringen. Für ihn ein traumatisierter Ort, direkt am brausenden Meer. Der Ozean
scheint zu öde für die beiden zu sein, erweist sich dann aber als verbotener Ort. Nur wer lernt,
die innere Kapsel aus Kindheitsmustern und Tabus zu sprengen, kann der Urgewalt des
Ozeans die blanke Brust zeigen. Eine Taufe, die keinen neuen, aber einen freieren Menschen
schafft.

DEUTSCHLAND RADIO KULTUR – 12 FÉVRIER 2015
http://blogs.deutschlandradiokultur.de/berlinale2015/2015/02/12/griechischer-film-vassilivougiatzis-ueber-den-einen-einzigen/

Programm, Splitter 12.02.2015

Griechischer Film? – Vassili Vougiatzis über den einen einzigen

Vassili Vegas, Redakteur und Moderator in der Griechischen Redaktion bei Funkhaus Europa
(Foto: Deutschlandradio Kultur - Stefan Ruwoldt)
Vassili Vougiatzis hat ihn gesehen, den griechischen Film bei dieser Berlinale, und er
spricht über die kleinen und großen Unsicherheiten in der Filmindustrie des Landes.
Vassili Vougiatzis ist gelassen. “Einer”, sagt er: “einer im Forum, aber auch nicht so richtig
nur griechisch, eher: französisch-griechisch.” Vassili Vougiatzis arbeitet für Funkhaus
Europa, und moderiert dort die griechische Sendung Elliniko Randevou, das “Radiomagazin
für griechisches Lebensgefühl”, wie es in einer Beschreibung heißt.

“Evangelia Kranioti (Exotica, Erotica, etc.)” ist die einzige griechische Produktion im
Festival: “Es ist eine Ko-Produktion mit Frankreich, Aurora Films.” Vougiatzis ist begeistert
von dem Film, der fast überall als Dokumentation bezeichnet wir, aber eher ein Essay ist, ein
Filmessey, wie er sagt. “Die Regisseurin Evangelia Kranioti, eine Griechin die in Paris lebt,
thematisiert den Mythos der Seefahrerei, von der Odyssee bis in die Gegenwart, die
Lastschifffahrt.”
Aber dieser Film ist eben der einzige Berlinale-Film aus Griechenland: “Das ist nicht so
ungewöhnlich. So wenige griechische Produktionen gab es auch schon in anderen
Jahrgängen”, sagt Vougiatzis. Beim Festival gehe es ja nicht nach Proporz, allerdings gebe es
in der griechischen Filmindustrie und der Kreativwirtschaft die Sorge, dass das Geld noch
knapper wird und viele dann abwandern, ins Ausland: “Solche Sorgen gab es vor allem bei
griechischen Teilnehmern an den Berlinale Talents, dem Nachwuchs.” Bei den jüngeren
Leuten sei die Angst eben größer: “Dort war die Ungewissheit schon zu spüren.”

Stefan Ruwoldt (Foto: Oranus Mahmoodi)
Stefan Ruwoldt kuckt seit 25 Jahren Filme auf der Berlinale, begleitet das Festival immer mal
wieder für verschiedene Sender und bekommt schon feuchte Augen und einen erhöhten
Pulsschlag, wenn die ersten Plakate die Filmfestspiele in der Stadt ankündigen. Am liebsten
sitzt er im International, weil er dort und ein paar hundert Meter weiter östlich im Kosmos
seine ersten Berlinale-Filme gesehen hat.

EPOHI – 11 FEVRIER 2015
http://www.epohi.gr/portal/politismos/kinimatografos/18715-65o-festival-verolinou-oigynaikes-sto-epikentro

65ο Φεστιβάλ Βερολίνου: οι γυναίκες στο επίκεντρο



Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015 09:16
Γράφτηκε από τον/την Λευτέρης Αδαμίδης

Με τον καιρό σύμμαχο, δηλαδή ανεκτό κρύο χωρίς τους συνηθισμένους αρκετούς βαθμούς υπό το
μηδέν, ξεκίνησε η πανηγυρική 65η διοργάνωση του Βερολίνου που βρίσκει την ευκαιρία να το
γιορτάσει μπαίνοντας σε μια νέα τεχνολογική εποχή όπως διαπιστώσαμε με τα αυτιά και τα μάτια
μας. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτα από όλα την εγκατάσταση του νέου, πανάκριβου, ηχητικού
συστήματος Dolby Atmos στην κεντρική αίθουσα Berlinale Palast με αποτέλεσμα που αγγίζει πλέον
έναν πρωτόγνωρο τρισδιάστατο ρεαλισμό στον ήχο που δεν είναι πια απλά περιφερειακός, αλλά
ακούγεται κυριολεκτικά ακόμη και πάνω από τα κεφάλια των θεατών μεταφέροντας στα αλήθεια το
κοινό μέσα στην ταινία. Παράλληλα το περίφημο εισαγωγικό φιλμάκι του Φεστιβάλ αναβαθμίστηκε
σε ψηφιακή ανάλυση 4Κ, σε διπλάσια δηλαδή ευκρίνεια από ό,τι βλέπουμε σε μια αθηναϊκή
αίθουσα, ενώ και κάποιες από τις ταινίες θα προβληθούν πλέον σε αυτή την ανάλυση. Μαζί με την
τεχνολογική αναβάθμιση ο διευθυντής του Φεστιβάλ Ντίτερ Κόσλικ είχε την τύχη να έχει στην
έναρξη μια αρκετά ενδιαφέρουσα και κυρίως εντυπωσιακή εικαστικά επιλογή όπως αποδείχτηκε η

ταινία της Ιζαμπέλ Κοϊξέ Nobody Wants the Night που σήκωσε την αυλαία. Πόσο μάλλον που είναι
αρκετά σπάνιο για ένα Φεστιβάλ να ξεκινά τις επίσημες προβολές του με μια ταινία σκηνοθετημένη
από γυναίκα και μάλιστα να είναι αφιερωμένη στη γυναικεία θέληση. Η Ιζαμπέλ Κοϊξέ (Η Ζωή Χωρίς
Εμένα) είναι μια αγαπημένη δημιουργός του Φεστιβάλ με έξι συμμετοχές σε διάφορα τμήματα, ενώ
το 2009 συμμετείχε και στην κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ. Στη νέα της ταινία στρέφεται στις
αρχές του προηγούμενου αιώνα και στην παγωμένη Γροιλανδία για να αφηγηθεί την ιστορία της
Ζοζεφίν Πίρι, αληθινό πρόσωπο, σύζυγος του περίφημου εξερευνητή Ρόμπερτ Πίρι και ερμηνευμένη
εδώ ιδανικά από την Ζιλιέτ Μπινιός. Η Ζοζεφίν αποφασίζει κόντρα σε κάθε προειδοποίηση για τον
χειμώνα που έρχεται να αναζητήσει τη βάση της αποστολής του συζύγου της ο οποίος προσπαθεί
να ανακαλύψει την διαδρομή για τον Βόρειο Πόλο. Μια υπό άλλες συνθήκες καθαρά ανδρική
περιπέτεια μετατρέπεται εδώ σε μια επίδειξη γυναικείας επιμονής σε ακραίες συνθήκες, αλλά και
συνάντησης και σύγκρουσης πολιτισμών καθώς η ηρωίδα της Κοϊξέ θα ανακαλύψει στο πρόσωπο
μιας νεαρής Ινουί μια καθοριστικής σημασίας βοηθό, ανταγωνίστρια αλλά και οδηγό σε ένα ταξίδι
στην αρκτική νύχτα και τον αφιλόξενο πάγο και τελικά σε μια μύηση σε έναν ολότελα καινούριο
κόσμο.
Ο Πατρίτσιο Γκουσμάν στο El Boton de Nacar σε μια από τις σπάνιες φορές που ένα ντοκιμαντέρ
συμμετέχει στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα στρέφεται, μετά την έρημο που αποτελούσε τον
καμβά της Νοσταλγίας για το Φως, στην απεραντοσύνη και τη δύναμη της θάλασσας ως μια
εκπληκτική μεταφορά για την ανθρώπινη μνήμη, μια τεράστια δεξαμενή που κρύβει μέσα της το
παρελθόν της γης, αλλά και θραύσματα από τα μακρινά άστρα. Ο τίτλος της ταινίας και η αφορμή
έρχεται από την ιστορία δυο μικρών μαργαριταρένιων κουμπιών, παράξενα ευρήματα από το βυθό
του ωκεανού που περιτριγυρίζει τη Χιλή και την αλλόκοτη γεωγραφία της μυστηριακής Παταγονίας
χαρίζοντάς της μια ακτογραμμή 2670 μιλίων και μαζί το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος στον πλανήτη. Ο
Γκουσμάν βυθίζει την κάμερά του σε εικόνες μοναδικής ομορφιάς δένοντας σε μια πρωτότυπη
αφήγηση το παρελθόν της χώρας του από τους αυτόχθονες κατοίκους και τους πρώτους Άγγλους
ναύτες μέχρι τους πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας του Πινοτσέτ ένα μόνιμο ανοιχτό
ακόμη θέμα για το μεγάλο σκηνοθέτη και βέβαια μια ανοιχτή πληγή για την ίδια τη Χιλή. Μια
σπουδαία στιγμή του Φεστιβάλ που θα μπορούσε να διεκδικήσει άνετα κάποιο από τα βραβεία.
Η Ελλάδα όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο σημείωμα είναι σχεδόν απούσα από τις προβολές
του Φεστιβάλ όμως καταφέρνει με διάφορους τρόπους να δίνει το δικό της παρόν στο Βερολίνο. Σε
ένα μεγάλο βαθμό λόγω της πολιτικής επικαιρότητας καθώς πέρα από τα πρωτοσέλιδα των
πολιτικών εφημερίδων όλοι οι συνάδελφοι επαγγελματίες από κάθε γωνιά του πλανήτη δεν
κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για την αλλαγή σελίδας στην Ελλάδα και την ελπίδα που αυτή
κουβαλά ακούγοντας με συγκίνηση από πολλούς φράσεις όπως «τα μάτια μας είναι στραμμένα σε
εσάς και περιμένουμε να πετύχετε». Στις «ελληνικές» παρουσίες πάντως συμπεριλαμβάνεται το
γαλλικό ντοκιμαντέρ Exotica, Erotica, Etc. που συμμετέχει στο παράλληλο τμήμα Φόρουμ με θέμα
τις γυναίκες του πληρωμένου έρωτα γυρισμένη στα λιμάνια 16 χωρών από την ελληνίδα
φωτογράφο και εικαστικό Ευαγγελία Κρανιώτη. Την ίδια στιγμή στην αγορά του Φεστιβάλ και
συγκεκριμένα στο Berlinale Co-Production Market που διανύει την δωδέκατη χρονιά του συναντάμε
δύο ελληνικές ταινίες σε ανάπτυξη που αναζητούν με αξιώσεις διεθνή χρηματοδότηση για την
ολοκλήρωσή τους. Πρόκειται για το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών του Σύλλα Τζουμέρκα
(Έκρηξη) γύρω από ένα έγκλημα στο Μεσολόγγι που φέρνει κοντά δυο εντελώς διαφορετικές

γυναίκες, μια ύποπτη και μια εκπρόσωπο του νόμου και το All the pretty little horses του Μιχάλη
Κωνσταντάτου (Luton), την ιστορία μιας οικογένειας που αναζητά ένα νέο ξεκίνημα στην επαρχία
αλλά η ζωή της παίρνει μια αναπάντεχη τροπή. Μαζί αξίζει να αναφερθούμε και στη σημαντική
παρουσία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου που βρίσκεται μεταξύ άλλων εδώ για να
προωθήσει ολοκληρωμένες ελληνικές ταινίες που αναζητούν τη διεθνή πρεμιέρα τους σε κάποιο
από
τα
μεγάλα
επερχόμενα
Φεστιβάλ.
Λευτέρης Αδαμίδης

TANEA 5 - FEVRIER 2015
http://www.tanea.gr/news/culture/article/5206166/premiera-me-thn-mpinos-sta-xionia/

Πρεμιέρα με την Μπινός στα χιόνια
Αρχίζει σήμερα το 65ο Φεστιβάλ Βερολίνου όπου θα προβληθούν 400 ταινίες
Ακης Καπράνος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05/02/2015 08:00 |
Η Ζιλιέτ Μπινός σε σκηνή από την ταινία «Nobody wants the night» που ανοίγει απόψε το Φεστιβάλ
Βερολίνου

Μπορεί οι Κάννες να φαίνονται ειδυλλιακές, μπορεί το Φεστιβάλ της Βενετίας να διαδραματίζεται
στο όμορφο Λίντο, αλλά είναι το Βερολίνο το φεστιβάλ με το πιο κινηματογραφικό κλίμα: το χιόνι
που κυριαρχεί απ' άκρη σ' άκρη της πόλης σμίγει με τα κόκκινα χαλιά, τους σταρ που χαιρετούν το
κοινό σε απόσταση - παγωμένης - αναπνοής και τους δύσμοιρους που τρώνε τούμπες σποραδικά
στο γλιστερό και κατεψυγμένο πεζοδρόμιο. Και πάντα κρύβει εκπλήξεις. Συνολικά σε όλη τη
διάρκεια του Φεστιβάλ θα προβληθούν 400 ταινίες, με περισσότερες από 100 πρεμιέρες. Ανάμεσά
τους και ταινίες που περιμένουμε να δούμε έναν χρόνο τώρα.

Οπως το «Life» του Αντριου Κόρμπιν, σκηνοθέτη τόσο του σπουδαίου «Control» (η ιστορία του Ιαν
Κέρτις των Joy Division) όσο και του ακόμα σπουδαιότερου «The American» με τον Τζορτζ Κλούνι.
Που καταπιάνεται με τη ζωή του Τζέιμς Ντιν αλλά και τη σχέση του με τον φωτογράφο Ντένις Στοκ,
ο οποίος ουσιαστικά τον έκανε διάσημο. Με Ρόμπερτ Πάτινσον και Ντέιν Νταάν (ο δεύτερος στον
ρόλο του Τζέιμς Ντιν). Εξίσου πολυαναμενόμενο είναι και το «The Club» του Πάμπλο Λαρέν.
Πρόκειται για τον σκηνοθέτη του εξαιρετικού «Νο» με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που είχαμε δει
σχετικά πρόσφατα - ελάχιστα όμως γνωρίζουμε για τη νέα του ταινία που γυρίστηκε υπό καθεστώς
απόλυτης μυστικότητας (!) και αφηγείται την ιστορία τεσσάρων ανδρών που, ζώντας απομονωμένοι
σε ένα σπίτι, προσπαθούν να εξιλεωθούν από τις αμαρτίες τους. Μοιάζει με στόρι που θα
συναντούσες σε weird ελληνική ταινία. Ε, μας έχει εξιτάρει μάλλον αρκετά.
H αληθινή ιστορία της αρχαιολόγου, συγγραφέως και εξερευνήτριας Γερτρούδης Μπελ στην αυγή
του 20ού αιώνα, με τη Νικόλ Κίντμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο (αρχικά θα την υποδυόταν η Ναόμι
Γουοτς), θα μπορούσε να περάσει και εντελώς στο ντούκου (δεδομένης της αποτυχίας της «Γκρέις
του Μονακό») αν δεν σκηνοθετούσε ο πολύς Βέρνερ Χέρτσογκ που επιστρέφει στη μυθοπλασία
ύστερα από έξι χρόνια. Τίτλος: «Βασίλισσα της ερήμου».
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Φυσικά δεν ξεχνάμε πως υπάρχει και μια ελληνική συμμετοχή στη
φετινή διοργάνωση, όχι με τη «βούλα» αλλά έστω ελληνικού ενδιαφέροντος, καθώς πρόκειται για
το ντεμπούτο της Ευαγγελίας Κρανιώτη με τίτλο «Exotica, Erotica, Etc.». Γαλλικής παραγωγής,
ξετυλίγει τον μύθο 16 ιστοριών πληρωμένου έρωτα με φόντο τα λιμάνια του κόσμου σε 16 χώρες.
Ούτε το «Queen of cups» του Τέρενς Μάλικ με Κρίστιαν Μπέιλ, Νάταλι Πόρτμαν και Αντόνιο
Μπαντέρας - για το οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα.
Οι φίλοι του Σέρλοκ Χόλμς περιμένουν επίσης από καιρό το φιλμ «Mr Holmes» που σκηνοθετεί ο
Μπιλ Κόντον, συνεργαζόμενος ξανά (μετά το υπέροχο «Gods and monsters») με τον Ιαν ΜακΚέλεν.
Που ενσαρκώνει τον δαιμόνιο ντετέκτιβ στα 93 του χρόνια. H ταινία προβάλλεται στο επίσημο
πρόγραμμα, εκτός διαγωνιστικού προγράμματος. Θυμίζουμε, τέλος, πως το Φεστιβάλ ανοίγει
σήμερα τις πύλες του με την πρεμιέρα του «Nobody wants the night» της Ιζαμπέλ Κοϊσέτ, με τη
Ζιλιέτ Μπινός και τον Γκάμπριελ Μπερν πρωταγωνιστές σε μια δραματική περιπέτεια στη
Γροιλανδία του 1908.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

NEWS 247 GREECE - FEVRIER 2015
http://news247.gr/eidiseis/psixagogia/cinema/berlinale-2015-oi-20-tainies-poy-perimenoyme-nadoume-san-treloi.3285588.html

Berlinale 2015: Οι 20 ταινίες που περιμένουμε να δούμε σαν τρελοί!
Το 65ο Διεθνές Φεστιβάλ
Κινηματογράφου
του
Βερολίνου ξεκινάει στις 5
Φεβρουαρίου, γεμίζοντας 10
ημέρες με πρεμιέρες απ'
όλον τον κόσμο. Αυτές είναι
οι
20
ταινίες
που
περιμένουμε να δούμε
Φεβρουάριος 04 2015 13:42

Μπορει να βρισκόμαστε
στο Βερολίνο εν μέσω
ελληνικών διαπραγματεύσεων, αλλά με ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά Φεστιβάλ
του κόσμου προ των θυρών, το δικό μας «διαπραγματευτικό χαρτί» θα παιχτεί μέσα στις
σκοτεινές αίθουσες της Potsdamer Platz, εκεί όπου θα κάνουν την πρεμιέρα τους οι
πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής Berlinale.
Διαβάστε ακόμα: Κι αν η «Casblanca» τέλειωνε αλλιώς;
Ανάμεσα σε γνωστούς δημιουργούς, μεγάλα ονόματα χολιγουντιανών σταρ (+ την πρεμιέρα
του «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι») και νέες υπογραφές που περιμένουν να
ανακαλυφθούν, κάνουμε την προσωπική μας λίστα με τις 20 ταινίες που περιμένουμε πιο
πολύ από το φετινό Φεστιβάλ που ξεκινάει στις 5 Φεβρουαρίου και δίνουμε ραντεβού

καθημερινά μέσα και έξω από τις σκοτεινές αίθουσες για καθημερινή και ωριαία
ανταπόκριση που θα σας μεταφέρει την πραγματική ατμόσφαιρα της μεγάλης διοργάνωσης.
Knight of Cups του Τέρενς Μάλικ

Το βαρύ πυροβολικό του φετινού διαγωνιστικού τμήματος παρακολουθεί έναν άντρα, ο οποίος
στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του VIP celebrity Λος Αντζελες, έχει χάσει τον εαυτό του έχει πέσει θύμα των πειρασμών, της διασημότητας και της ασυδοσίας του. Κρίστιαν Μπέιλ, Νάταλι
Πόρτμαν, Κέιτ Μπλάνσετ και, χμ... Τέρενς Μάλικ ετοιμάζονται ήδη για το πιο πολυσυζητημένο
κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ. Διαβάστε εδώ περισσότερα και δείτε το τρέιλερ του «Knight of Cups».

Life του Αντόν Κόρμπιν

Ο Αντον Κόρμπιν (πιο γνωστός για το «Control» με την ιστορία του Ιαν Κέρτις των Joy
Division) καταπιάνεται μ’ έναν ακόμα πιο δημοφιλή θρύλο, τον Τζέιμς Ντιν, από μια οπτική
γωνία που μοιάζει ιδιαίτερα οικεία προς το σκηνοθέτη. To «Life» και εκτυλίσσεται το 1955,

λίγο πριν την πρεμιέρα του «Ανατολικά της Εδέμ», καθώς ο φωτογράφος Ντένις Στοκ
συναντά έναν άσημο νεαρό σ’ ένα πάρτι και συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ατίθασος άγνωστος
ηθοποιός μπορεί να γίνει το σύμβολο μιας κοινωνικής επανάστασης. Γεμάτος ενοχές που έχει
εγκαταλείψει το γιο του, ο Στοκ αρχίζει και περνά χρόνο με τον «Τζίμι» στο Λος Αντζελες,
τη Νέα Υόρκη και την Ιντιάνα, εκπληρώνοντας μια ανάθεση από το περιοδικό Life,
καταγράφοντας στις φωτογραφίες του τη γέννηση ενός ινδάλματος. Οι φωτογραφίες αυτές
καθόρισαν την εικόνα του Τζέιμς Ντιν και ανέδειξαν τον Ντένις Στοκ σε καλλιτέχνη διεθνούς
φήμης. Ρόμπερτ Πάτινσον και Ντέιν Νταάν (ο δεύτερος στο ρόλο του Τζέιμς Ντιν) φτάνουν
στη Berlinale ήδη ως είδωλα! Διαβάστε εδώ περισσότερα για το «Life».
45 Years του Αντριου Χέιγκ

Τέσσερα χρόνια μετά το εξαιρετικό «Weekend», ο Αντριου Χέιγκ επιστρατεύει την Σαρλότ
Ράμπλινγκ και τον Τομ Κόρτνεϊ για τη συγκινητική ιστορία ενός ζευγαριού που λίγες ημέρες
πριν την επέτειο των 45 χρόνων γάμου τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με το νεκρό σώμα του
πρώτου έρωτα του συζύγου, ένα γεγονός που θα ανατρέψει ολόκληρη την κοινή ζωή τους.
Δηλώνουμε ήδη θαυμαστές.
Ned Rifle του Χαλ Χάρτλεϊ

Σ’ αυτήν, την τρίτη ταινία της τριλογίας που ξεκίνησε με το «Henry's Fool» και συνεχίστηκε
με το «Fay Grim», ο Νεντ, τον οποίο υποδύεται ο Λίαμ Αϊκεν, γίνεται 18 και εγκαταλείπει
ένα πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων (Rifle είναι το πατρικό όνομα της γιαγιάς του – ζει
ινκόγκνιτο). Η μητέρα του έχει περάσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια σε στρατιωτική ομηρία,
κατηγορούμενη για τρομοκρατικές ενέργειες και μεταφέρεται στη φυλακή, όπου θα εκτίσει
την ισόβια ποινή της. Ο Νεντ, ο οποίος έχει απορροφήσει τις χριστιανικές αξίες της θετής
οικογένειας με την οποία ζούσε τα τελευταία χρόνια, ξεκινά να βρει τον πατέρα του, το
Henry Fool, και να τον σκοτώσει, για να εκδικηθεί τη ρημαγμένη ζωή της Φέι. Αλλά θ’
αποκλίνει από την πορεία του, εξαιτίας της πανέξυπνης, σέξι και δυσλειτουργικής Σουζάν,
της οποίας η σχέση με τον Χένρι υπήρχε ήδη προτού ο σπουδαίος άντρας εμφανίστηκε στις
ζωές των μελών της οικογένειας Γκριμ. Διαβάστε εδώ περισσότερα για το «Ned Rifle» του
Χαλ Χάρτλεϊ.
As We Were Dreaming του Αντρέας Ντρέζεν

Παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ (Αργυρή Αρκτος το 2002 με το «Grill Point»), ο χαμηλών
τόνων αλλά υψηλών συναισθημάτων Αντρέας Ντρέζεν αφηγείται την ιστοριά μιας παρέας
πέντε φίλων στο Λάιπτσικ τις ημέρες της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Περιμένουμε
αγωνία να δούμε την οπτική του Ντρέσεν πάνω στην εμβληματική αυτή στιγμή της
γερμανικής ιστορίας, πάντοτε με τον μειλίχιο αλλά και υπόγεια φορτισμένο τρόπο του.

Everything Will Be Fine του Βιμ Βέντερς

Δεν θα καιγόμασταν και τόσο πολύ για την νέα ταινία μυθοπλασίας του Βιμ Βέντερς, αν σε
αύτην δεν έπαιζαν ο Τζέιμς Φράνκο και η Σαρλότ Γκενσμπούργκ σε απαστράπτον 3D που
τόσο πολύ αγάπησε ο Γερμανός σκηνοθέτης ήδη από την εποχή του «Pina». Το «Everything
Will Be Fine» αφηγείται την ιστορία ενός άντρα, ο οποίος μετά από ένα τσακωμό με τη
συζυγο του, χτυπάει με το αυτοκίνητο του και σκοτώνει ένα παιδί. Τον παρακολουθούμε για
τα επόμενα δώδεκα χρόνια της ζωής του καθώς προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ και να
παραδεχτεί πως αυτός που κοιτάζει καθημερινά στον καθρέφτη δεν είναι ένας δολοφόνος,
αλλά ένας κανονικός άνθρωπος που απλά η τύχη δεν του φέρθηκε καλά. Και προβάλλεται
εκτός διαγωνιστικού προγράμματος, συνοδευτικό του μεγάλου αφιερώματος στον Βιμ
Βέντερς που οργανώνει φέτος η Berlinale. Διαβάστε εδώ περισσότερα για το «Everything
Will Be Fine».
The Club του Πάμπλο Λαράιν

Τρία χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του υποψήφιου για Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας
«Νο», ο Πάμπλο Λαράιν φτάνει στη Berlinale σχεδόν ως φαβορί για τη Χρυσή Αρκτο με μια
ταινία που γυρίστηκε με απόλυτη μυστικότητα στη Χιλή και αφηγείται την ιστορία τεσσάρων
ανδρών που βρίσκονται απονομωμένοι σε ένα σπίτι σε μια παραθαλάσσια πόλη με σκοπό να
εξιλεωθούν από τις αμαρτίες τους, μέχρι τη στιγμή που ένας πέμπτος άνδρας εμφανίζεται στο
σπίτι για τον ίδιο λόγο και αλλάζει τις ισορροπίες για πάντα. Από τα καλά κρυμμένα χαρτιά
της χρονιάς...
Διαβάστε ακόμα: Oscars 2015: Οταν τα παιδιά κάνουν την οσκαρική κούρσα να
μοιάζει... παιχνίδι!
Diary of a Chambermaid (Journal d'une femme de chambre) του Μπενουά Ζακό

Αρχές του 20ού αιώνα στη γαλλική επαρχία. Η όμορφη Σελεστίν, μια νεαρή καμαριέρα
φτάνει από το Παρίσι στην υπηρεσία ττων Λανλέρ. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπη με τις
παράξενες ορέξεις του αφεντικού της, και την αυστηρή Μαντάμ Λανλέρ που διοικεί το σπίτι,
αλλά και τον νεαρό Τζόζεφ, τον αινιγματικό κηπουρό που θα την ερωτευτεί παράφορα...
Μετά την Πολέτ Γκοντάρ στην ταινία του Ζαν Ρενουάρ το 1946 και τη Ζαν Μορό στην
ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ το 1964, ήρθε τώρα και η σειρά της Λέα Σεντού να υποδυθεί
μια από τις πιο διάσημες καμαριέρες της ιστορίας της λογοτεχνίας και του σινεμά στην
τέταρτη κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του Οκτάβ Μιρμπό - είχε προηγηθεί
το 1916 μια μεταφορά στα ρώσικα. Διαβάστε εδώ περισσότερα για το «Ημερολόγιο Μιας
Καμαριέρας» του Μπενουά Ζακό.

Love & Mercy του Μπιλ Πόλαντ

Οταν οι παραγωγοί Μπιλ Πόλαντ και Τζον Γουελς αγόρασαν τα δικαιώματα της ζωής του
Μπράιαν Γουίλσον από τον ίδιο και τη σύζυγο του, Μελίντα, το μόνο που έμενε ήταν να
βρουν ένα σεναριογράφο που θα μπορούσε να συνθέσει τη διαδρομή του Γουίλσον μέσα στις
δεκαετίες: από την άνοδο των Beach Boys, την εποχή του θρυλικού «Pet Sounds», την
περίοδο που ακολούθησε την αναβολή του «Smile» και τις προσπάθειες του Γουίλσον να
νικήσει την κατάθλιψη και τον εθισμό του στα ναρκωτικά. Ο σεναριογράφος βρέθηκε στο
πρόσωπο του Ορεν Μόβερμαν, ο οποίος έγραψε και σκηνοθέτησε το «The Messenger» και το
«Rampart» και υπήρξε υπεύθυνος για το πολυεπίπεδο σενάριο του «Ι'm Not There» του Τοντ
Χέινς για τα πολλά πρόσωπα του Μπομπ Ντίλαν. Τον Μπράιαν Γουίλσον υποδύεται ο Πολ
Ντάνο και ήδη ακούμε επιτυχιες των Beach Boys για προθέρμανση. Διαβάστε εδώ
περισσότερα για το «Love & Mercy».

Eisenstein in Guanajuato του Πίτερ Γκρίναγουεϊ

Το «Eisenstein in Guanajuato» έρχεται ως η 16η μεγάλου μήκους ταινία του 72χρονου πλέον
Πίτερ Γκρίναγουεϊ για να εμπλουτίσει το μύθο του Σεργκέι Αϊζενστάιν. Στο κέντρο της
βρίσκεται η επίσκεψη του Ρώσου σκηνοθέτη στο Γκουαναχουάτο του Μεξικό το 1931, την
εποχή που προσπαθούσε να γυρίσει το «Que Viva Mexico» μπαίνοντας βαθιά μέσα στους
σκοτεινούς διαδρόμους του Μουσείου των Νεκρών και βιώνοντας αποκαλυπτικές σωματικές
και εξωσωματικές εμπειρίες. Οι δέκα ημέρες που ο Αϊζενστάιν έζησε στη γεμάτη μυστικά και
μύθους πόλη του Μεξικό, υπήρξαν καθοριστικές, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Γκρίναγουεϊ, για
το μετέπειτα έργο του αλλά και για τη σχέση του με το ανθρώπινο στοιχείο. Διαβάστε εδω
περισσότερα για το «Eisenstein in Guanajuato».
Cobain: Montage of Heck του Μπρετ Μόργκεν

Το «authorised» βιογραφικό ντοκιμαντέρ του Κερτ Κομπέιν που έκανε την πρεμίερα του στο
Sundance και ένωσε ξανά την εναπομείνασα οικογένεια Κομπέιν, σε ένα ταξίδι ακόμη πιο

βαθιά στη βασανισμένη grunge καρδιά του ηγέτη των Nirvana που έγινε το σύμβολο μιας
ολόκληρης εποχής και παραμένει ακόμη και σήμερα ένας ήρωας για τις γενιές που
ακολουθούν. Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει υλικά από συναυλίες των Nirvana, τραγούδια που
ποτέ ως τώρα δεν έχουν έρθει στη δημοσιότητα κι ακυκλοφόρητα home movies, εικαστικά
που δεν έφτασαν στο φως, φωτογραφίες, ημερολόγια και demos, ανάμεσά τους από
πρωτότυπα τραγούδια του Κερτ Κομπέιν που θ’ ακουστούν για πρώτη φορά. Ο τίτλος της
ταινίας, «Montage of Heck», είναι φυσικά «δανεισμένος» από το μουσικό κολάζ που
ηχογράφησε ο Κομπέιν το 1988. Διαβάστε περισσότερα για το «Cobain: Montage of Heck».
Dyke Hard της Μπίτε Αντερσον

H δημιουργός του το περιγράφει ως «A Swedish Action Comedy Sci-fi Musical», δίνοντας
τις σωστές διαστάσεις στην ξέφρενη ιστορία ανόδου και πτώσης ενός σουηδικού λεσβιακού
συγκροτήματος που βρίσκεται στο πιο ριψοκίνδυνο road trip της ζωής του, καθώς, εν μέσω
δημιουργικής αδράνειας, τα κορίτσια θα βρεθούν από ένα στοιχειωμένο σπίτι σε μια φυλακή
υψίστης ασφαλείας και από εκεί στα ύψη του κακού γούστου φέρνοντας στο νου τις
καλύτερες στιγμές του Τζον Γουότερς και του Ρας Μάγιερ. Μοιάζει ήδη cult και
ανυπομονούμε.


Documents similaires


Fichier PDF exotica erotica etc dossier presse 3mars15
Fichier PDF press kit web 6fev15
Fichier PDF free scores com swan lake 16897
Fichier PDF offre emploi commercial chez adastra films
Fichier PDF compte guild wars 2
Fichier PDF pedersen ctf introduction agritechnica2011 forum


Sur le même sujet..