graduale romanum français 1961 .pdf



Nom original: graduale-romanum-français-1961.pdfTitre: Graduale Romanum 1961 (full text)

Ce document au format PDF 1.6 a été généré par ABBYY FineReader / , et a été envoyé sur fichier-pdf.fr le 03/06/2018 à 20:21, depuis l'adresse IP 91.178.x.x. La présente page de téléchargement du fichier a été vue 435 fois.
Taille du document: 61.4 Mo (1219 pages).
Confidentialité: fichier public

Aperçu du document


GRADUALE ROMANUM
N° 696

GRADUALE
SACROSANCTTE

ROMANCE ECCLESIvE

DE TEMPORE ET DE SANCTIS
SS. D. N. PII X. PONTIFICIS MAXIMI
IUSSU

RESTITUTUM ET EDITUM
AD EXEMPLAR EDITIONIS TYPIC^ CONCINNATUM
ET RHYTHMICIS SIGNIS A SOLESMENSIBUS MONACHIS
DILIGENTER ORNATUM

DESCLEE & Socn
S. Sedis Apostolicae et Sacrorum Rituum Congregationis Typographi
PARISIIS - TORNACI - R O M ^ - NEO EBORACI
1961

CAROLUS MARIA HIMMER
DEI ET APOSTOLIC^ SEDIS GRATIA

EPISCOPUS TORNACENSIS
Omnibus has visuris salutem in Domino.
um juxta tenorem authenticorum S. R. C. decretorum et ad normam
Canonis 1390, nulli typographo fas sit librorum liturgicorum in
totum vel ex parte editionem suscipere vel evulgare, nisi prius
earn Ordinarius loci declaratione munierit, qua de perfecta ejus
concordantia cum archetypis Romanis exemplaribus constet; nine est quod
Nos dilectis Filiis Descle"e et Sociis in hac nostra civitate Tornacensi, novam
editionem parantibus, censores in cantu gregoriano peritos deputavimus, qui
collatione facta diligentissime testarentur illam cum authentico suo Originali
rite omnino convenire.
Oblatum vero opus absolutum cui titulus : Graduate Sacrosanctae
Romanae Ecclesiae de Tempore et de Sanctis, ad exemplar Editionis typicae
concinnatum, et rhythmicis signis a Solesmensibus Monachis ornatum, postquam,
ex praedictorum censorum testimonio in scriptis obtento, fuimus legitime
informati illud cum Editione typica Vaticana necnon cum recentioribus
S. R. C. decretis ad amussim concordare, excusum approbavimus evul^andique
licentiam dedimus, prout per praesentes approbamus ac licentiam damus.
In quorum fidem' hasce litteras subsignavimus, sigilloque nostro ac
Secretarii nostri chirographo muniri fecimus, Tornaci, die 3oa mensis aprilis
annoMCMLXI.

C

+ CAROLUS MARIA

'• "

Ep. Tornacen.
De mandato Exmi ac Rfhi DD. Episcopi :
J. HACHEZ, Can. a Secret.

Omnia jura vindicabimus, tarn in universam nostram excogitandi scribendique rhythmi
rationem quam in carmina quae non inveniuntur in vaticana editione sed ex
Solesmensibus libris excerpta sunt.
DESCLEE & Socn.

Copyright 1938 by DESCLBE & Co., Tournai (Belg.).
Printed in Belgium

DECRETUM
anc Vaticanam Gradualis Sacrosanctae Ecclesiae Romanae Editionem, Sacra Rituum Congregatio, attends atque
confirmatis Decretis suis, datis diebus xi et xiv Augusti
anni 1905, uti authenticam ac typicam declarat et decernit;
quippe quae pro Missis de Tempore et de Sanctis, necnon et pro
Missarum Ordinario, Cantum Gregorianum exhibet, prout is fuit
a Sanctissimo Domino nostro Pio Papa X feliciter restitutus,
ipsiusque jussu et auctoritate diligenter ac rite revisus et recognitus. Ea quidem fuit totius operis norma, quam varia plane
instituerant et injunxerant documenta Pontificia, et perspicue
rursus ac plenius exponit et inculcat Commentarium De ratione
Editionis Vaticanae Cantus Romani, quod Graduali praemittitur.
Haec autem Editio, ut in usum apud omnes ecclesias hie et
nunc deveniat ita sancitum est, ut ceterae quaelibet Cantus
Romani Editiones, ad tempus tantummodo juxta Decreta praedicta toleratae, nullo jam in futurum jure gaudeant, quo typicae
substitui possint.
Quo vero forma cantus aptius posset restitui, restitutae sunt
etiam nonnullae hie illic quoad verba lectiones, quamvis ab
hodierno textu Missalis alienae. Quarum restitutio, quum ab
ipso Summo Pontifice, in audientia die xiv Martii anni 1906
Emo Cardinali Pro-Praefecto hujus Sacrae Congregationis indulta,
expresse fuerit approbata atque praescripta, in futuris Gradualis
Editionibus omnino erit observanda.
Juxta tenorem quoque utriusque Decreti suprascripti, ad eos
tantum editores seu typographos, quibus id a Sede Apostolica
conceditur, pertinet privilegium evulgandi eumdem Cantum, qui,
quum sit vetus Ecclesiae Romanae patrimonium, ejusdem prorsus

H

VI.

DECRETUM.

exstat proprietas. Cautum est insuper, ne quid quovis praetextu
editores praesumant addere, demere aut mutare, quod ipsius
Cantus integritati atque uniformitati discrimen inferat. Qualiscumque igitur Editio Cantus Gregoriani ad usum liturgicum
destinata, ut sit legitima, et ab Ordinario queat permitti, debet
esse typicae huic omnino conformis, quoad ea praesertim, quibus
sive in praefatis Decretis, sive in alio diei xiv Februarii anni 1906
specialiter provisum est.
Contrariis non obstantibus quibuscumque. Die VII Augusti 1907.
SERAPHINUS Cardinalis CRETONI
SACRORUM RlTUUM CONGREGATIONIS

Praefectus.

L. ^ S .
f DIOMEDES PANICI, ARCHIEPISCOPUS LAODIGEN.
SACRORUM RITUUM CONGREGATIONIS Secretarius,

DE RATIONE
EDITIONIS VATICANAE CANTUS ROMANI

ancta Mater Ecclesia, cui divinitus commissum est animos fidelium ad sanctitatem omnem instituere, sacrae
Liturgiae adjumentis in ejusmodi praeclarissimum finem
semper ac feliciter est usa. In quo (ne varietas dissociaret animos,
utque e contra unitas vigeret incolumis, quae mystico Christi
corpori vigorem simul et decorem confert) traditiones majorum
assiduis curis servare studuit; easque, si quando saeculorum
lapsu obliteratae fuissent, perquirere diligenter fortiterque instaurare perpetuo conata est.
Jam inter ea, quae Liturgiam sacram maxime spectant ac
veluti pervadunt splendoremque illi addunt atque efficacitatem,
cantus sacer in primis adnumerandus est. Communi quippe experimento novimus, ilium et divino cultui amplitudinem quamdam
tribuere, animosque miris modis ad caelestia pertrahere. Quamobrem Ecclesia ejusdem cantus usum nullo tempore commendare
destitit, assiduaque diligentia prosecuta est, ne a primaeva
dignitate deficeret.
Quern ut quidem finem assequatur, necesse est cantum in
Liturgia adhibendum iis instrui dotibus quibus unice sacer est
et animorum utilitati accommodatus. Oportet nimirum religiosa
gravitate in primis pollere; turn vero aptum esse christiani animi
sensa suaviter ac pro veritate referre; catholicum praeterea esse,
ut scilicet quarumcumque gentium, regionum, aetatum necessitati respondeat; demum simplicitatem cum artis perfectione
conjungere.
Has porro dotes nullibi reperiri melius probatum est quam in

S

Cantu gregoriano, qui Ecclesiae Romanae proprius cantus est, quern
unice a patribus hereditate accepit, cautissime in suis codicibus
decursu aetatum custodivit> fidelibus uti suum commendaty cujusque

viii.

DE RATIONE EDITIONIS VATICANAE CANTUS R0MAN1.

usum in quibusdam liturgiae partibus absolute praescribit (Motu
proprio xxir Nov. 1903, n. 3).
Utique, saeculorum lapsu, puritas gregoriani cantus detrimenti
haud parutn cepit. Idque exinde praesertim accidit, quod quae
ejusdem cantus propriae sunt normae, patrum traditione acceptae,
vel negligenter praeteritae vel oblivioni penitus mandatae sunt.
Ex eo autem spiritus, quern vocamus, liturgicus itemque precandi
spiritus retro ferri nimium visi sunt; simul vero concentuum
sacrorum species ac veluti sapor, si non exstincta penitus, at certe
sunt depravata.
Ast, quod faustum felixque sit, Pius X Pontifex Maximus,
Decessorum suorum studia in hac re aemulatus, damna haec
gregoriano cantui cavere ulterius decrevit ac porro instituit.
Quamobrem, Motu proprio die xxn novembris anni MCAim dato,
prindpia (quod reformationis initium esse debebat) quibus cantus
ecclesiasticus innititur, ac regitur, presse nitideque indicavit;
praecipuas simul Ecclesiae praescriptiones collegit, contra abusus
diversos qui decursu temporum in ipsum cantum irrepserunt.
Accessit porro Decretum Congregationis sacrorum Rituum, die
VIII Januarii MGMIV editum, quo cantus gregoriani instaurationi
distinctius consulebatur.
Supererat tamen ut Ecclesia Romana, ceteraeque, quae illius
ritum sequuntur, Ecclesiae codicibus instruerentur genuinas gregoriani cantus melodias exhibentibus. Cui necessitati prospexit
provide ipse Summus Pontifex Pius X. Motu namque proprio die
xxv aprilis MCMIV promulgato edixit : Gregorianas cantilenas in
suam integritatem ac germanitatem restituendas, secundum antiquiorum codicum fidem; ita quidem ut legitimae traditionis
decurrentium saeculorum haberetur ratio neque hodiernae liturgiae recepti usus praeterirentur.
Hisce veluti legibus ac normis usi, qui, Pontificis ejusdem nutu,
hanc spartam adornandam susceperunt, recognoscendis codicibus
appuleruntmanum. Quod igitur initio occurrebat, antiquorum chirographa perquirenda sedulo ac volutanda susceperunt. Sapienti
id plane consilio; hujusmodi enim codices, non solum vetustate
ipsi sua se commendant, qua ab cantus gregoriani exordiis
exigue dissociantur, sed praecipue quod lis aetatibus conscript)
sunt, quum cantus ipse maxime floreret. Etenim, etsi cantilenae

DE RATIONE EDITIONIS VATICANAE CANTUS ROMANI.

ix.

alicujus remotior origo ac diuturnus usus apud majores ipsam
efficerent dignam, quae in editionem novam curandam reciperetur; quod tamen jus confert ut recipiatur, sapor est religiosae
artis ac vis liturgicae precationis rite exprimendi.
In chirographis igitur versandis hoc primum prae oculis est
habitum : non videlicet ut quidquid foret antiquius, id statim sola
antiquitatis ratione admitteretur. Sed quoniam ecclesiastici cantus
instauratio, non unice paleographicis rationibus inniti debebat,
verum etiam ex historia, ex arte musica et gregoriana, atque
adeo experientia sacraeque liturgiae legibus erat juvanda; haec
omnia attendenda simul fuerunt; ne opus, antiquitatis scientia
forte confectum, congruentia partium destitueretur, ac traditioni
catholicae injustum haberetur, pluribus nempe saeculis jure
defraudatis nonnihil boni aut etiam melioris in Ecclesiae patrimonium conferendi. Gregorianam namque quam dicimus traditionem
intra aliquod annorum spatium coarctare nequaquam licet, sed
omnia complectitur saecula, quae, majori minorive studio ac
profectu, artem gregoriani cantus omnia excoluerunt. Ecclesia,
inquit Summus Pontifex in memorato Motu proprio, artium
progressum indesinenter coluit eumque fovit, ad religionis usum
omnia admittens quae bona et pulchra saeculormn decursu homo
inventt, salvis liturgicis legibus.
His ergo sapientibus normis, a SS. D. N. Pio PP. X traditis,
praesens editionis opus perfectum est.
Equidem doctis quibusque viris libertatem relinquit Ecclesia
determinandi cujuslibet gregorianae melodiae aetatem ac sortem,
deque earum artificio dijudicandi. Unum hoc sibi reservat,
Episcopis nempe et fidelibus sacri cantus textum exhibere ac
praescribere, qui, ad traditionis documenta diligenter restitutus,
conferat ad congruum divini cultus splendorem, nee non ad
animorum aedificationem.
Jam satis ostensum est supra, quomodo fuerit firmissime fundatum opus provide arreptum reddendi veteres Ecclesiae concentus legitimae suae integritati. Sed ut consulatur eorum commodis
qui libris choralibus usuri sunt juxta praemissa editis, operae
pretium est nonnulla hie addere de propriis cantus gregoriani
notulis et figuris, simul ac de modo easdem recte interpretandi.

DE NOTULARUM CANTUS FIGURIS ET USU.
Ad rite cantandi rationem multum praestat ille notulas cantus
figurandi ac praecipue conjungendi modus, qui a majoribus
institutus et per totum medium aevum constanter et ubique
servatus, hodiernis adhuc editoribus veluti norma commendatur.
Sequenti autem schemate oculis subjiciuntur notularum seu, ut
aiunt, neumarum praecipuae figurae, simul cum earum nominibus :

1
Punctum

Virga

3

£

Podatus vel Pes

Bivirga

Punctum inclinatum

i

Clivis vel Flexa

Epiphonus

Cephalicus

Scandicus

Salicus

Climacus

Ancus

Torculus

Porrectus

Torculus resupinus

Porrectus flexus

35
Pes subpunctis Scandicus subpunctis Scandicus flexus Climacus resupinus

Strophicus

Pressus

Pes strophicus

Clivis strophica Torculus strophicus
vel cum Orisco
vel cum Orisco

Alii Pressi vel neumae appositae

Quilisma

Trigon

Neumae longiores seu compositae

Ne quis forte in interpretandis hisce figuris erret aut haesitet,
nonnulla primum sunt advertenda :
1°. Binae notulae ex quibus constat podatus sic intelligantur,
ut inferior semper proferatur ante illam quae ipsi directo superstat.

DE NOTULARUM CANTUS FIGURIS ET USU.

fa sol

re la

XI.

sol ut

2°. Linea crassa porrecti in obliquum ducta pro duabus
tantum ponitur notulis, ita quidem graphice copulatis, ut pro una

habeatur pars summa hujus lineae, et ima pro altera.

s
la sol la

la fa sol

sol mi sol

fa sol re mi

3°. Seminota, qua cephalicus fg et epiphonus i desinunt, haud
reperitur nisi in fine unius syllabae, quando simul, altera continuo
succedente, occurrunt aut gemellae more diphtongi junctim
efferendae vocales, v. g. AUtern, Y,]us, alleluia; aut plures contiguae
consonantes, v. g. oMNis saNCTus. Nam, ipsa cogente syllabarum
natura, vox de una ad alteram limpide transiens tune «liquescit»;
ita ut in ore compressa « non finiri videatur », et quasi dimidium
suae, non morae, sed potestatis amittat. (Cf. Guid., MicroL, C. XV).
Quando vero natura syllabarum exigit ut sonus non liquescat.
sed « plenius proferatur », epiphonus locum cedit podato, et
cephalicus clivi.
Epiphonus
Podatus
Cephalicus
Clivis

A sum-mo.

In so- le.

Te

lau-dat.

Sol-v6- bant.

Aliquando duae notae, quae alteram superiorem seu virgam
subsequuntur ad modum climaci, liquescunt vel saltern ultima
earum; tune ambae in mineri charactere pinguntur % • aut in
cephalicum virgae suppositum ftj mutantur. Hujusmodi neuma
climaco affinis vocatur ancus.
4°. Quando plures simplices notae, ut in strophico, aut in
presso et huic consimilibus, sunt appositae, scilicet in eodem
gradu ita dispositae, ut modico tantum inter se spatio distent,
super his « vario tenore » immorandum est, habita quidem majoris
vel minoris earumdem numeri ratione. In eo tamen inter se

xii.

DE NOTULARUM CANTUS FIGURIS ET USU.

discrepant strophicus etfiressus, quod hie fortiori vel etiam, saltern
ad libitum, «tremula voce » producendus; ille vero leniori, nisi
validiorem ictum acutus requirat syllabae occurrentis accentus.
5°. Alia exsistit nota tremulae vocis, id est quilisma; quae
etiam supervenit in cantu tamquam «flos melodious », et dicitur
nota volubilis et gradata. Qui has exprimere voces tremulas ac
volubiles non didicit, vel in his exercitatus non solus cantat,
simpliciter ictu quasi mordaciori feriat notam quae quilisma praecedit, ut subtilior flat sonus ipsius quilismatis, potius quam velocior.
6°. Cauda qua pars summa climaci, clivis et porrecti insignitur,
est de « proprietate » ipsius eorum figurae quam majores usu tradiderunt. Hujusmodi notula vehementiori saepius gaudet impulsu;
non tamen quia caudata, sed quia ulli cum non sit ligata praecedenti, directo vocis ictu percutitur. Lineola quandoque de una
notula ad alteram ducta, ad utramque ligandam simpliciter ponitur.
7°. Neque per se ad temporis rationem pertinent puncta
inclinata, quae in aliquibus neumis superiorem subsequuntur
notam, ^•.. Huic ilia subdita fore ex suapte forma et ipso ordine
obliquo demonstrantur; ac proinde connexis inter se vocibus sunt
exprimenda.
Singulae autem neumae, qualicumque modo suae partes
coalescant in scribendo, unum etiam in cantando corpus efficiunt;
ita prorsus ut notulae quae primam excipiunt ex ipsa nasci
videantur, cunctis quidem communi impetu deductis et effusis.
Eadem vero causa, cur notulae cujusque neumae in scripto et
in cantu conjunguntur in unum, exigit ut ipsae neumae et visu et
auditu distinguantur ab invicem : quod utique fit diverso modo
pro diversis adjunctis.
l°. Quando plures neumae pluribus respondent syllabis, his
articulate discretis, discernuntur et illae. Tune neuma quaeque a
syllaba cui addicitur indolem et potestatem ita mutuatur, ut majore
impulsu efferatur neuma, si ipsa syllaba proprio sit fortior accentu:
minore vero, si obscuriorem sonum natura syllabae requirat.
2°. Quando ad eamdem syllabam plurimae aptantur neumae,
harum series in varias ita dividitur partes, ut aliae inter se vel
omnino vel fere cohaerentes contigue decurrant {Vide infra A);
aliae vero aut latiori spatio (B), aut lineola divisionis (C) separatae,
per aliquam moram ultimae vocis in suo cursu tantisper suspendantur, cum facultate, si opus sit, spiritum raptim reficiendi. V. g.

DE NOTULARUM CANTUS FIGURIS ET USU.
D B

A C D B

Ky-ri- e

*

Xlll.

A C A B

**

e-16- i-son.

Notandum est locum dari ampliori quidem morae, nulli vero
respirationi, ubi occurrit notula caudata (D), quam excipit aliqua
neuma sibi subjecta.
Juxta regulam € auream », in fine cujuslisbet neumae, quam
immediate sequitur nova syllaba jam inchoatae dictionis, quantumvis interveniat spatium, nulla potest fieri pausa; nee prorsus
mora ultimae vocis, nee a fortiori silentium, quod incongrue
scinderet dictionem.
In omni cantu observandae sunt divisiones varii momenti,
quas intellectus tarn verborum quam modulorum exigit aut
permittit. Ad hoc cantoribus auxilio sunt diversa quasi interpunctionis signa, in libris choralibus jam usitata pro diversa divisionum
seu pausarum qualitate aut mensura; scilicet :
i°. divisio major. 2°. minor.
- . .

30. minima.
4-

-T

40. finalis.


r •»

ti°. Divisio seu pausa major, vel distinctionis, fit in ultimis
vocibus cursum moderate tardando, et spiritum plene reficiendo.
2°. Pausa minor, id est subdistinctionis, dat locum paulisper
immorandi, ac simul breviter respirandi copiam.
30. Pausa minima in morula vocis constat, sinitque, si opus
sit, aerem haustu brevissimo renovare. Si frequentius cantor desideret pulmonibus indulgere, tune spiritum quasi subripiendo colligat, ubi rimulae habentur in oratione vel in cantu, ne scindantur
unquam verba aut neumae.
40. Duplex linea claudit vel cantum ipsum, vel ejus partem
principalem.
Aliud quoque munus linea sic geminata communiter in libris
choralibus implet; notat enim praeterea locum ubi post inceptum
cantum chorus ipsum prosequitur, aut ubi vices cantandi mutantur.
Sed quia signum hujusmodi in medias partes cantilenae inter-

XIV.

DE NOTULARUM CANTUS FIGURIS ET USU.

jectum ejusdem saepius commissurae nocet, opportunius visum
est ipsius loco in eumdem finem adhibere asteriscum *, ut apparet
in superiori exemplo : Kyrie eleison.
Ibi autem et in similibus locis asteriscus simplex * apponitur,
ubi is qui cantabat chorus silere debet, ut alter solus succinat :
duplex vero **, ubi chorus uterque postea concinit, quatenus, ut
decet, cantus conjunctis tune omnium vocibus concludatur.
Sciendum est quod b molle, quando ponitur, solum valet usque
dum occurrerit jjj quadratum, aut lineola divisionis, aut dictio nova.
His bene perspectis, oportet etiam eos, qui divinae laudi dant
operam, cunctis esse instructos regulis cantus, easque diligenter
observent; ita tamen ut semper voci mens concordet.
Primo igitur curandum est ut verba quae cantantur plane
perfecteque intelligantur (Benedictus XIV). Cantus enim oportet
ut litterae sensum non evacuet sed fecundet (S. Bernardus, Ep.312).
In omni textu lectionis, psalmodiae vel cantus, accentus
sive concentus verborum, in quantum suppetit facultas, non
negligatur; quia exinde permaxime redolet intellectus (Instituta
Pat rum).
Maxima quoque adhibenda est cura ne inaequalitas cantionis
cantica sacra vitiet. Non per momenta neuma quaelibet aut sonus
indecenter protendatur aut contrahatur. Una qualitate cantemus,
simul pausemus, semper auscultando. Si morose cantamus, longior
pausa fiat. Ut in choro, quod maxime necesse est, voces omnes in
unum exeant, enitatur humiliter unusquisque suam vocem -inter
sonum chori concinentis includere. Omnem vocum falsitatem,
jactantiam seu novitatem detestemur, et quaecumque modos
theatrales redolent. Neque imitemur eos qui levitate nimia praecipitant cantum, aut gravitate inepta syllabas fantur. Omnem vero
cantum si morose ac propere psallimus, semper cum fapultate
vocum et rotunde suavi melodia peragamus (Hucbald. Nicetas,
Instituta Pat rum).
Haec de gremio sanctorum Patrum collegimus; quorum
quidam hunc modum cantandi ab Angelis didicerunt; alii Spiritu
Sancto rimante in cordibus eorum, per contemplationem perceperunt. Quam formam si diligenti studio imitari conamur, nos
quoque subtilem percipiemus dulcedinem intellectus, canentes
Deo in cordibus nostris, spiritu et mente (Instituta Patrum).

DE ALIQUIBUS REGULIS IN CANTU SERVANDIS.

XV.

Quibus autem in Ecclesia Dei cantandi munus incumbit,
eos etiam oportet esse bene instructos de ritibus officii sui.
Quapropter infra sequuntur regulae praecipuae, ex iis quae
referuntur ad Graduate, (cf. XXIII).

Hactenus Vaticanae Editionis prooemium. Cui, ad commodum
cantorum, adjungere duximus regulas infra positas :

DE ALIQUIBUS REGULIS
IN CANTU SERVANDIS
EX LIBRIS SOLESMENSIBUS EXCERPTIS.
I. De notarum duratione et momento.
Omnes simplices gregorianae notulae, cujuscumque sint
formae, sive singulae sive in neumis agglutinatae, idem valent ac
« tempus primum et indivisibile » (np&zoc; xp6v°S> apud Graecos) :
j* scilicet in recentioris musices notatione. Haec notio de
«temporis primi» definita duratione maximi refert, cum in ea
tamquam in fundamento suo firmetur rhythmus.
Duo sunt vero signa quibus punctum et virga protrahuntur.
a) Punctum-mora (•) earn quam immediate sequitur notulam
firme duplicat :

b) Transversum episema (-), quod simplicem notulam vel
etiam neumam afficere potest, notulam vel singulas hujus
neumae notulas paululum producendas esse indicat, quin
duplicentur :

—r—^—fs—*+v—

XVI.

DE ALIQUIBUS REGULIS IN CANTU SERVANDIS

Quando transversum episema ultimam vel ultimas incisi aut
membri notulas afficit, protractionis et morae unice est signum;
si vero notulam vel neumam intra incisi aut membri tramitem
afficit, plerumque affectus animi aliquantula soni protractione
significat.
Ex seipsis, nee punctum-mora nee transversum episema intensitatem soni indicant.
N. B. — Rectum episema (•) nullatenus ad durationem nee ad
intensitatem ex seipso attinet, sed est mere signum, typis quidem
usurpatum quoties expedit, ad rhythmi divisionem seu rhythmicum
ictum, de quo dicitur infra, designandum.

II. De rhythmo ejusque dementis.
1° De rhythmi partibus.
Rhythmus est, secundum S. Augustinum, « ars bene movendi »,
et, secundum Platonem, « ordinatio motus ». Haberi potest ut
motus quidam ordinatus quo, velut ex operatione vere synthetica,
omnes et singulae dictionis syllabae vel musices notulae connexae
sunt et quasi concatenatae, aliae aliis subordinatae, ita ut unum
quid efficiant, quod periodus vocatui*.
Haec synthesis partibus constat, magis ac magis amplis
velutque comprehensivis, seu motibus in se jam integris, mutua
tamen connexione junctis, quos respective vocant « pedes », incisa,
membra et periodos. Periodus membris, membrum incisis, incisum
pedibus seu minimis partibus constituitur; et illae ipsae minimae
partes duobus vel tribus simplicibus componuntur elementis, quae
sunt « tempora prima et indivisibilia », de quibus supra.
Ideo, tamquam fundamentum rhythmicae syntheseos, subsunt
semper minimae partes, seu minimi motus quoad essentiam
constituti, id est, sublatione et remissione, seu juxta Antiquos
arsi et thesi constantes. Unde assimilari potest rhythmus turn
hominis incessui qui per continuos passus procedit, turn fluctui
maris qui per undas progreditur, quippe cum passus hominis et
undae maris impulsu quodam et depositione constent. Porro
rhythmica thesis non est nisi depositio praecedentis impulsus, vel
finis parvi motus et passus. Itaque nullo modo haec ad vim spectat,
sed ad merum rhythmum seu motum.

EX LIBRIS SOLESMENSIBUS EXCERPTIS.

XVII.

At vero ipsa thesis ilia, quae singulos rhythmicos passus
concludit, et secundo aut tertio quoque simplici tempore recurrit,
vocatur etiam « rhythmicus ictus »; et rectum episema est unice
signum distinctivum, subter (vel rarius supra) notulam saepe
additum, ut facilius discerni possit ubi sint in vocali motu illi ictus
rhythmici.
Ita omnia et singula interpunctionis signa inter se ordinata
sunt, simulque omnes et singuli rhythmi incessus clare distinguuntur r , a minimo ad majorem :
a

b

c

d

e

f

g"

a)
finem indicat cantilenae;
b)
»
»
periodi;
c)
»
»
membri;
d et e) »
»
incisi majoris minorisve momenti;
f)
»
»
incisi minimi (plerumque saltern);
g)
»
>
passus rhythmici vel minimi motus.
Ad hanc scalam descrescentium signorum ordinatim constitutam nulla ex parte pertinet vis vel intensitas soni, haud amplius
in ultimo casu, g) quam in a). Unius enim ejusdemque ordinis
sunt omnia et singula signa, ordinis scilicet motus proprie
sumpti; omnia et singula non sunt nisi melodicae interpunctionis
signa. Sic eorum munus est varias cantus distinctiones apte
designandi, ita ut in mente clarescat ordo numerosus melodici
incessus, quo pedes, incisa, membra et periodi ab invicem discernuntur, et de caetero in melodicam simul ac logicam unitatem
coalescunt. Notandum quod, excepto transverso episemate, in
antiquis codicibus nullum reperitur ex his signis ut sic.

2° De ictu rhythmieo.
Ex his apparet ictum minime melodico accentu vel impulsu
constare, nee ejus signum, rectum scilicet episema, majorem
validioremque vocem requirere; ut supra dictum est, ictus non ad
x

Virgula
*

* tantum respirationi e superiori notula sumptae breve tempus
concedit.

XVIII.

DE ALIQUIBUS REGULIS IN CANTU SERVANDIS

vim spectat, sed ad merum rhythmum seu motum ordinatum, qui
ex ipso carminis cursu notularumque sublatione et depositione
proprie constat.
Ictus punctum denuntiat temporis quo, post praeviam sublationem, motus rhythmicus deponitur et quasi in terram recidit, ad
ibi standum vel, e contra, ad ultro progrediendum. Nam, velut
in hominis incessu aut in maris fluctibus, ex ipsa motus praecedentis remissione oriuntur jam primordia impulsionis immediate
sequentis, ita ut in ea jungantur et coagrnententur rhythmi subsequentes. Aliis verbis, ictus est vinculuni et quasi compages, qua
committuntur implexa omnia rhythmicae syntheseos elementa.
D E ICTUS RESPECTU AD INTENSITATEM. — Ictus, natura
sua, nullam cum intensitate soni connexionem habet; syllabae cui
assignatur colorem participat, cum acuta validior, cum paenultima
vero vel finali remissior et dulcior. Coeteroquin intensitas, nedum
cum unaquaque rhythmi minima parte renovetur, totius membri
ambitum suo afficit complexu, ita ut omnia ejus elementa in unum
aptius cohaereant.
D E ICTUS RESPECTU AD TONICUM ACCENTUM. — Veluti
ab intensitate soni, ita et ab accentu tonico prorsus ictus discerni
debet; cum acuta syllaba concurrit vel non concurrit, sicut cantilenae auctori complacuerit : nam, ut omnes norunt, « musica non
subjacet regulis Donati ».
Cum autem natura sua nihil aliud sit quam thesis seu depositio
rhythmi, et ejus sit unumquemque passum concludere, ictus cum
ultima dictionis syllaba facilius convenit. E contra tonicus accentus,
qui in latina lingua numquam in ultima syllaba invenitur, juxta
Antiquos potius ad arsim pertinet. Et hoc maxime naturam suam
decet, cum sit per se quoad tempus brevis, quoad melodiam acutus,
quoad intensitatem potius moderatus et spiritualis : « Accentus,
anima vocis »; unde accentus non debet violenter proferri, sed cum
suavitate quadam ac temperamento, more avium suspensis alis
ad ima volitantium.
D E ICTUS LOCO. — Juxta leges rhythmi naturales, quae apud
Antiquos tarn in poesi quam in musica servabantur, ictus secundo
aut tertio quoque simplici tempore semper recurrit. Dum autem in
mensurata musica, quae saeculis hodiernis praevaluit, ictus certo

EX LIBRIS SOLESMENSIBUS EXCERPTIS.

XIX.

et statuto intervallo recurnt, e contra in « rhythmo libero », qui
est gregorianae cantilenae proprius rhythmus, incertis intet'vallis
post secundum aliquando, nonnumquam post tertium tempus
inveniri potest, ita ut binaria ternariis temporibus libere succedant
auctoris cantilenae arbitrio.
Ictu rhythmico gaudent :
* *
i° omnes notulae recto episemate instructae : • •

*
A

2° omnes notulae quae soni distinctam productionem x requirunt, scilicet :
a) notulae puncto-mora instructae :

•*

\]

b) prima nota cujuscumque/r^wa.y : " t

f*

c) nota quae quihsma praecedit :
* *
3° Prima nota cujuscumque neumae : % %

*
^

nisi

tamen aliquem ictum, aliunde determinatum, immediate praecedat
vel sequatur, cum ictus ictum continuo numquam sequatur.
N. B. — In syllabico cantu, ictus cum ultima dictionis syllaba,
et item cum dactylicorum verborum accentu tonico facilius
convenit, nisi aliter notetur vel aliud suggerat contextus.
In Kyrie sequenti (Kyrie XIII), asterisco discerni potest
quales notulae, juxta praecedentem regulam, ictu rhythmico
afficiuntur :
1

I

2

3

* * *

4

5

6

7

**

*

*

i

Ky- ri- e
1

e-

• •

le- i- son.

Notandum quod transversum episema (-) minime ex seipso rhythmicum
ictum indicat, cum non soni materialem et quasi crassam durationem, sed
potius levem motus variationem et quamdam vocis rotunditatem significet,
quibus, ut supra dictum est, affectus animi exprimuntur.

XX.

DE ALIQUIBUS REGULIS IN CANTU SERVANDIS

Ictus 6
recto episemate indicatur (i°).
Ictus 3 et 7 puncto-mora indicantur (2° a).
Ictus 5
initio pressus indicatur (2° b).
Ictus i, 2, 4 prima neumae notula indicantur (30).
Ex quo apparet ictus rhythmicos persaepe sola neumatica
notatione indicari, quin recto episemate signari indigeant; rectum
episema notulis tantummodo additum est ubi ex notatione ipsa
non satis dilucide ictus discerni potest. Unde ex se ictus rhythmici
recto episemate signati neque aliis validiores neque majoris
momenti sunt, sed simpliciter signo speciali instructi quo facilius
discerni possint.
Singuli vero eorum momentum proprium habent, et ad incisi
aut membri generalem arsitn vel thesitn, de quibus agitur infra,
pertinent, juxta syllabam ad quam referuntur et locum quern in
melodica linea obtinent.

3° De rhythmica synthesi.
Omnes rh>thmi partes, — pedes scilicet, incisa, membra,
periodi — concurrere debent in ordine ut rhythmicam synthesim
efficiant, ad quam ordinantur et propter quam exstant. Quapropter
singulae earum, ad unum intus redactae, mutua connexione
committi debent.
Incisa enim, membra et periodi, quemadmodum minimi
passus, arsi et thesi, majoris quidem momenti, constant, quas
protasim et apodosim vocant. In inciso passibus, in membro incisis,
in periodo membris constituuntur protasis et apodosis, et centro
quodam determinantur ad quod ilia tendit vel ex quo haec
deducitur: quod centrum cum apice melodico plerumque convenit,
et de caetero variis lineae intensivae crescentis vel decrescentis
conversionibus clarius elucet. Quibus autem modis synthesis haec
efficienda sit, apud probatos auctores qui de rhythmo et de cantu
gregoriano scripserunt invenitur T.
Denique omnes et singulae rhythmi partes, pro suo quaeque
momento, signis et pausis quibusdam rite accommodatis distin1

Cf. prae caeteris Le Notnbre Musical grigorien ou Rythmique grigorienne^

th/orie et pratique, par le R. P. D. A N D R £ MOCQUEREAU.

EX LIBRIS SOLESMENSIBUS EXCERPTIS.

XXI.

guuntur. De signis quidem in cantu gregonano usurpatis, superius
dictum est, p. xvii.
De pausis vero et respirationibus, haec breviter dicere juvabit:
in ictu rhythmico seu in fine minimi passus (ibid., g)y nee
protractio nee respiratio fieri debet;
in fine incisi, ultima nota aliquamdiu protrahitur (ft e), vel
duplicatur (d), sed ibi respirare non licet aut vix conceditur;
in fine membri (c), plerumque respirationi indulgendum est,
quod fit sub ultimae notae duratione;
in fine periodi (b)> diutius moratur et interdum necesse est
respirare : quod in recentiori notatione signo i indicatur, ante aut
post interpunctionis lineam posito, prout res postulat;
in fine tandem cantilenae (a), aliquali remissione motus
ultima pausa praeparatur.
Ut exemplo illustrentur monita superius data, proponuntur
duae sequentes cantilenae, ex Ordinario missae excerptae, cum
variis suae rhythmicae syntheseos elementis distincte distributis.
Solius periodi protasis et apodosis hie expressa delineatae sunt;
in membris vero et incisis, crescentis vel decrescentis intensitatis
signis implicite exprimuntur :
Kyrie XL
Periodus
Apodosis

Protasis

Membrum

Incisum

Membrum
Incisum

Incisum
* *

*

*

I

Ky-

ri-

e

16-

i- son.

XXII.

VARIATIONES IN PROPRIO SANCTORUM,

Agnus Dei X,
Periodus

Incisum

Protasis

Apodosis

Membrum

Membrum

Incisum

Agnus De- i, qui tol-lis pec-cd-ta mun-di : mi- se- re"-re no-bis.
Servandae sunt praecedentes regulae in omnibus gregorianis
Ecclesiae cantilenis : Antiphonis, Responsoriis, Hymnis, etc.

VARIATIONES IN PROPRIO SANCTORUM
Die 29 novembris, cantatur Missa de feria vel de S. Saturnino
Mart., 392.
Die 18 januarii, cantatur Missa de feria, vel de S. Prisca Virg.
etMart., 412.
Die 3 maji, cantatur Missa de Feria, vel de SS. Martyribus, 491.
Die 28 junii, cantatur Missa de vigilia SS. Apostolorum, 530.
Die 6 julii, cantatur Missa de feria.
Die 1 augusti, cantatur Missa de feria vel de SS. Martyribus, 563,
Diebus 27 et 31 octobris, cantatur Missa de feria.

DE I(ITIBUS SEI(VANDIS
IN CANTU MISS&
I. Accedente sacerdote ad altare, incipiunt cantores antiphonam ad Introitum. Quae in feriis et festis simplicibus intonatur ab uno cantore, usque ad signum appositum *; in aliis
festis et in dominicis a duobus; sed in solemnitatibus a quatuor,
ubi cantores suppetunt. Chorus vel schola prosequitur usque ad
psalmum. Primam partem versus psalmi, usque ad asteriscum,
et Y. Gloria Patri ipsi cantores proferunt, versum absolvente
universo choro. Postea repetitur, item ab omnibus, antiphona
usque ad psalmum.
Si celebrans cum ministris introitum facit in ecclesiam per
viam longiorem, nil prohibet quominus, decantata antiphona ad
Introitum cum suo versu, plures alii eiusdem psalmi versus cantentur; quo in casu, post singulos vel binos versus repeti potest
antiphona, et, quando celebrans ante altare advenerit, abrupto
psalmo, si opus sit, cantatur Gloria Patri, et ultimo repetitur
antiphona.
Quando antiphona ad Introitum, post versum psalmi resumenda est, terminatio ipsius versus sumitur a versu Gloria Patri,
si pro hac conclusione habeatur modulatio specialis. E. g. in
Introitu Ad te levavi ;
Quando post y. antiphona non repetitur :

et semi-tas tu- as

e-do- ce me.

G16- ri- a etc.

Quando post *f. repetitur antiphona :
-•—•—-m—m-t
-

et semi-tas tu-as

^

e-do- ce me.

r-

r

I

Ad te leva-vi etc.

XXIV.

DE RITIBUS SERVANDIS IN CANTU MISS^E.

II. Chorus vel schola, finita antiphona, ter Kyrie eleison, ter
Christe eleison, et iterum ter Kyrie eleison, alternatim cum
cantoribus aut altero choro persolvit. Ultimum autem Kyrie
eleison dividitur in duas vel etiam in tres partes ab asterisco
simplici aut duplici distinctas. Si duae tantum sunt partes,
ac proinde unus asteriscus, prima pars ab ipsis cantoribus aut
a primo choro cantatur; alt era vero ab omnibus. Si tres occurrunt
partes et ideo asteriscus simplex ad primam divisionem et
duplex ad alteram, tune prima pars ad eosdem pertinet quos
supra; secunda vero, quae primae partis melodiam repetit,
cantatur ab altero choro; tertia demum conjunctis omnium
vocibus absolvitur. Aliquando etiam quinque partes contingunt :
tune modus dividendi alternas cantandi vices similiter notatur
per signum divisionis turn simplex turn duplex pluries interpositum, et satis intelligitur ex dictis.
III. Incipit solus celebrans clara voce Gloria in excelsis
Deo : deinde chorus vel schola prosequitur Et in terra pax
hominibus, etc., divisus q;uidem in duas partes invicem sibi
respondents, aut cantat alternatim cum cantoribus. Sequitur
responsio chori ad Dominus vobiscum.
IV. F'nita Epistola aut Lectione, ab uno vel a duobus
inchoatur responsorium, quod dicitur Graduale, usque ad
signum *, et cuncti, aut saltern cantores designati, prosequuntur
debita cum attentione. Duo dicunt versum Gradualis, quern ab
asterisco circa finem totus chorus absolvit; aut juxta ritum
responsdrialem, quando magis id videtur opportunum, post
versum a solis cantoribus aut a cant ore expletum, cuncti
repetunt primam partem responsorii usque ad versum.
Si Alleluia, alleluia cum versu sunt dicenda, primum
Alleluia cantatur ab uno vel a duobus usque ad signum *;
chorus autem repetit Alleluia et subjungit neuma, seu jubilum,
protrahens syllabam a. Cantores versum concinunt, qui ut supra
occurrente asterisco a toto choro terminatur. Finito versu, cantor
vel cantores repetunt Alleluia et chorus addit solum neuma.
Post Septuagesimam, omissis Alleluia et y . sequenti, dicitur
Tractus, cujus versiculi alternatim cantantur a duabus sibi invicem respondentibus chori partibus, aut a cantoribus et universo
choro.
Tempore Paschali, omittitur Graduale et ejus loco dicitur
Alleluia, alleluia cum versu, ut supra. Sequitur statim unum
Alleluia, quod ab uno vel duobus inchoatum usque ad neuma

DE R1TIBUS SERVANDIS IN CANTU MISS^E.

XXV.

absque repetitione absolvitur ab omnibus. Versus et unum
Alleluia in fine cantantur modo supra descripto.
Sequentiae cantantur alternating aut a cantoribus et choro,
aut a duabus chori partibus.
V,. Finito Evangelio, celebrans intonat, si dicendum est,
Credo in unum Deutn, prosequente choro vel schola Patrent
omnipotentem, et reliqua, conjunctim aut alternatim pro loci
consuetudine.
VI. Antiphona ad Offertorium ab uno, duobus aut quatuor
cantoribus intonatur, uti ad Introitum, et finitur ab omnibus.
Post antiphonam canere licet antiquos gregorianos modulos
illorum versuum, qui olim post antiphonam decantabantur.
Si vero antiphona ad Offertorium a quodam psalmo desumpta
sit, licet alios eiusdem psalmi versus decantare; quo in casu,
post singulos vel binos versus psalmi, repeti potest antiphona, et,
Offertorio expleto, psalmus clauditur cum Gloria Patri, et repetitur antiphona. Si vero antiphona e psalmo non sit desumpta,
seligi potest alius psalmus solemnitati congruens. Cani tamen
potest, expleta antiphona ad Offertorium, etiam aliqua cantiuncula latina, quae tamen huic Missae parti congruat, nee protrahatur ultra Secretam.
VII. Finita • Praefatione chorus prosequitur Sanctus, etc.;
Sanctus et Benedictus, si modulis gregorianis decantentur,
continue canendi sunt, secus vero Benedictus post Consecrationem ponatur.
Dum Consecratio peragitur, omnis cantus cessare debet, et,
ubi consuetudo viget, etiam sonus organi et cuiusvis musici
instrument i.
Consecratione peracta, nisi Benedictus adhuc sit canendus,
sacrum suadetur silentium usque ad Pater noster.
VIII. Post responsionem ad Pax Domini, cantatur ter Agnus
Dei, aut ab universo choro, inchoantibus uno vel duobus aut
quatuor cantoribus unaquaque vice; vel alternatim, ita ut in fine
ab omnibus decant etur : Dona no bis pacem, in Missa vero pro
defunctis ultima tantum dictio : sempiternam.
IX. Antiphona ad Communionem per se canenda est —
intonata ab uno, duobus aut quatuor cantoribus, ut ad Introitum dictum est, — dum sacerdos celebrans Sanctissimum Sacra-

XXVI.

DE RITIBUS SERVANDIS IN CANTU MISSJB.

mentum sumit. Si autem fideles communicandi sint, cantus eiusdem antiphonae inchoetur dum celebrans sacram Communionem
distribuit. Si eadem antiphona ad Communionem e quodam
psalmo desumpta sit, licet alios eiusdem psalmi versus decantare;
quo in casu, post singulos vel binos versus, repeti potest antiphona, et, Communione expleta, psalmus clauditur cum Gloria
Patri, et repetitur antiphona. Si vero antiphona non sit de psalmo, seligi potest psalmus solemnitati et actioni liturgicae
congruens. *
Expleta autem antiphona ad Communionem, praesertim si
fidelium Communio diu protrahitur, licet quoque aliam cantiunculam latinam, sacrae actioni congruam, decantare.
Sacerdos aut diaconus dicit He Missa est, vel Benedicamus
Domino, et omnes eodem tono respondent Deo gratias.
Ad Requiescant in pace in Missa defunctorum respondetur
Amen,

DE TEMPOXE QUO INSTRUMENTORUM
MUSICOI(UM SONUS PROHIBETUR.
(Instructio de musica sacra et sacra liturgia a S. R. C.
promulgata die 3 septembris 1958).
1. Quoniam organi et magis quoque aliorum instrumentorum
sonus ornamentum constituit sacrae Liturgiae, usus idcirco eorundem instrumentorum temperandus est secundum gradum
laetitiae, qua singuli dies vel tempora liturgica distinguuntur.
2. In omnibus ergo actionibus liturgicis, excepta tantum
Benedictione eucharistica, sonus organi omniumque aliorum
instrumentorum musicorum prohibetur :
a) Tempore Adventus, id est a primis Vesperis dominicae
primae Adventus usque ad Nonam vigiliae Nativitatis Domini;
1
«Versus psalmorum et canticorum ad usum cantorum pro antiphonis
ad Introitum et ad Communionem repetendis iuxta codices antiquos»,
Descl^e & Cie, 1961, n° 839.

DE RITIBUS SERVANDIS IN CANTU MISS^E.

XXVII.

b) Tempore Quadragesimae et Passionis, id est a Matutino
feriae quartae Cinerum usque ad hymnum Gloria in excelsis Deo
in Missa solemni Vigiliae paschalis;
c) Feriis et sabbato quatuor temporum Septembris, si Officium
et Missa de iis fiant;
d) In omnibus Officiis et Missis defunctorum.
3. Sonus aliorum instrumentorum, praeter sonum organi,
prohibetur insuper in dominicis in Septuagesima, Sexagesima
et Quinquagesima feriisque has dominicas sequentibus.
4. Pro diebus tamen temporibusque ut supra prohibitis,
sequentes statuuntur exceptiones :
a) Organi et aliorum instrumentorum sonus permittitur diebus
festis de praecepto et feriatis (exceptis dominicis) necnon festis
patroni principalis loci, tituli vel anniversarii dedicationis ecclesiae propriae et tituli aut fundatoris familiae religiosae; vel si
solemnitas aliqua extraordinaria occurrat;
b) Organi tantum aut harmonii sonus permittitur in dominicis
tertia Adventus et quarta Quadragesimae; necnon feria quinta
infra Hebdomadam sanctam in Missa chrismatis, et ab initio
Missae solemnis vespertinae «in Cena Domini» usque ad finem
hymni Gloria in excelsis Deo ;
c) Item organi tantum aut harmonii sonus permittitur in Missa
et in Vesperis, solummodo ad cantum sustentandum.
Ordinarii locorum has prohibitiones vel permissiones, secundum probatas locorum aut regionum consuetudines, pressius
determinare possunt.
5. Per totum Triduum sacrum, id est a media nocte qua incipit
feria quinta in Cena Domini usque ad hymnum Gloria in excelsis
Deo in Missa solemni Vigiliae paschalis, organum et harmonium
omnino taceant, et ne ad cantum quidem sustentandum adhibeantur, salvis exceptionibus, quae supra, n. 4 b, statuuntur.
Sonus porro organi et harmonii hoc triduo prohibetur,
sine ulla exceptione, et non obstante quacumque contraria
consuetudine, etiam in piis exercitiis.

PROPRIUM
DE TEMPORE
Dominica Prima Adventus.
Introitus. 8.
f-M

D te leva-vi * a- nimam me- am :

De- us me• ••-

non

us

in te confi- do,

A—.——P+
e-ru-

be-scam : neque

HHMI-

irri- de- ant me

in-imi- ci me- i : et-e- nim u-ni-v6r- si qui te exsp6-

ctant, non confun- den-tur. Ps. Vi- as tu- as, D6mi-ne, de-

2
i


Dominica I. Adventus.
i

a

i

B-

(

• "Hi

i

R

m6nstra mi- h i : * et s6mi-tas tu-as
^

.

%

9

••

• r* •

6-do-ceme. G16-ri- a





1

P"

9

• T

-L

Patri. saecu- 16-rum. Amen.
Quofinito, repetitur Ad te lev&vi, usque ad Psalmum.
H Hie modus repetendi Introitum servatur per totum annum.
Grad.

J

u

- ni-ver-

«

si * qui te

exspectant,

a

non confund^ntur,

D6mi- ne.

. Vi- as

fl-r
tu- as, D6-mi-ne,



-•

no-tas fac

mi-

et se-

hi :

1—.

g——

as * e- do-ce

mi-tas tu-

me.

8.

±\.

L- le-

lu-

ia.

* if.

J. Osten-

i • fu •
de no- bis D6-

mi- ne mi-se-ri- cor- di- am tu-

Dominica I. Adventus.
H I

1

ttn j

I.

j

..N

^

•**

K m



3

(

•««li

o^

am : et sa-lu-t&- re

tu-

um * da

no-

•_!.

A\
bis.

In Ferns Adventus, quandoper hebdomadam resumitur Missa de
Dominica, non dicitur Alleluia, necY- sequens, sedtantum Graduate.
Offert.
2.
*
D te

Domi-

ne * l e -

Vci-vi

&-

•-=—+

1. \{

.V .

nimam me-

am : De- us me•• •

1

non

e-ru-

• fL

-

in te confl-

do,
1—

HHI-

be-scam : ne-que


us,

ir- ride-

A



••



ant me
J" "

P1

in-i•

-^4—p=mi- ci me-

i:

et- e- nim

u- ni-ver- si qui te ex-

jtzt
spe- ctant, non confunComm. 8-

den-

tur.

i.

D

HMI—mi

O-mi- nus

* da- bit be- nigni-t&-

tern : et

Dominica II. Adventus.

4
-3ter- ra no-stra

da-

bit

fructum

su- um.

Dominica Secunda Adventus.
Intr.

s-

a • •

7- h

O-pu-lus Si- on, *ec- ce Do- mi-nus v6-ni• •

p
ad

-r

a



et
a kj



salv&n-das gen-tes : et audi- tarn fti- ci- et D6mi-

"•••

I !

nus

gl6- ri-

am vo- cis su- ae, in laeti- ti- a

?^±

-sv
dis



a.



cor-

j ^

Z_*_E_

ve-stn. Ps.Qm

re-gis Isra- el, intende: *qui dedfi-cis
I!
, • 9 • •
• r' • m
i
d
—ftvel-ut ovem Jo- seph. G16- ri- a Patri. E u o u a
e.
Grad.
I

J

• sp6-

X Si- on

de-

ci- es

co- ris

-M-f

»

^
e-jus

De-

us

ma-ni-

ste

Dominica II. Adventus.

s

ni- et.

y. Congre-gd-

te

na-

ve-

I

r%9

ib

e- jus, qui

ordi-

runt

te-stamen-tum
fil

il-li sanctos

I

jus

e-

* su-per sa-cri- fi-

L

—^a - b^;
ci- a.

A

L-le- 16- ia. * ij.
fl

. •

^V
y. LaetS-

5

tus

sum in his quae di-

eta sunt mi-

T
hi :

* i-

in do-

bimus.

mum Do-

mi-

ni

6

Dominica III. Adventus.

Offert.

D

E- us * tu

con- ver- tens vi- vi- fi-

st
bis

^r

nos,

a a

k Ifla


i- bi-

Domi-

tur in

te :

• • 1

ne, mi-se-ri-cor-di-

•*•

am tu-

• •1A 3

lu-ta- re tuComm.

um

bis,

am,

et sa-

JS



••1MB

no-

%•

am

••


pi 11I

ostende

1B



lae-

et plebs tu- a



no-

da

bis.

2.

E- ru-sa- lcm * surge,

et vi-

de ju-cun-di-tiT

a

a

a De-

bi

in excelso :

tern, quae ve-ni- et

ti-



a

%

et sta

•"

0

tu-

!!

0.

Dominica Tertia Adventus.
Intr. | i.

G

Au-de-

te

* in Do-mi-no

sem- per:

i-te-rum

Dominica III. Adventus.
i
1

i
m

-•



— '•

di-co,

7

i



A

-^-

B1- 1 •





i

1

A

m

gau- de- te : mo-de-sti- a ve-stra

no-ta

sit

-p^omnibus ho-mi- ni• "" ^ A
Ni- hil

ti- 6-

bus : Domi- nus pro- pe

^ !*

i 5
1 •
sol-li-ci- ti

ne

est.


i



i

^

••


si-



]m

tis : sed in o-

\i

m

mni

JV-A-fc-•
^
pe-ti-ti- 6- nes ve-strae
inno-tc-scant a-



o-ra-

pud

±=f£
De- um. Ps. Be-ne-di-xisti, D6mi-ne, terram tu- am : * a-verHi

tisti

capti- vi- t&-tern Ja-

• • •
E u

cob.

G16-ri- a Patri.

••

o u a

Grad. =

Q

-*—•—•-

•*•»

e.

=-

UI se-des,

Domi- ne, * su-

per Che- ruHMH

• ran. r.
bim,

- ta pot-en ti- am tu- am,

et

i

Dominica III. Adventus.

8

J. Qui re-

ve- m.
••

Vr+fHi

HHI-M

gis Isra- el,

§=±to

\$£

qui de-d<i-

A

int^nde :

cis

L-le- lfi- ia.

vel-ut o-vem*Jo-

* />*.

seph.

. Exci-

tir

ta,

D6-

am tu-

cias
Offert.

am, et

T—•*
ut salvos * fa-

ni,

ve-

B

mine, pot-6nti—^——

nos.

. . . A A ' ^ ' . •• J? ^ Ene-di-xi-

sti^Do-mi-

ne, ter-

Feria IV. Quatuor Temporum Adventus.

9

Hi—•—•^

ram tu-

am :

aver-ti- sti
'-

-•

i

capti-vi-ta-tem Ja- cob :
-

«•-

-

• • - "Pi-

L—i

remi-si-

sti

in-iqui- t&- tern pie-

bis tu- ae.
Comm. z

D

, , . i , , NJ-^M

I- ci-

te : * Pu- sil- Id- nimes

confortfi- mi-

-t_!_•
ni,

et no-li-te

tim6-re :

• 3J

ec-ceDe-us noster

S±£
ve-ni-

et,

et salv&-

bit

nos.

Feria IV. Quatuor Temp. Adventus.
Introitus. Rordte, i^/ infra, in Dominica IV. Adventus, 21.
T. Grad. =
H
fl—

s

f

y\—--•

PL

01- li-te * por-

tas, prin- cii

*

PL i

-

P• • %• • ^ B
pes,
ve-

1

stras :

S Fm»

•"•
• ••

1•

et

e- levd- mi-ni

i

•*«n * •

i

V L fl
por-

tae ae- ter-

io

Feria IV. Quatuor Temporum Adventus.

les :

••



et

intro- i-

3,
bit

i n 3,
(•.

Rex

gl6- ri- ae.


. Quis ascendet

in montem Do-

aut quis

ni?

stabit

jus?
» •

mi-

in lo-co sancto

In-no-cens

*3!

nibus

et

mundo * cor- de.

2. Graduate. Prope est, ut infra, in Dom. IV. Adventus, 21.
Offert. g4- Z
-J—d " ^

Onfortd- mi-

P^

ni,

ti- m6- re : ec-ce e- nim

* et jam no- li-

De- us no-

te

ster

Feria VI. Quatuor Temporum Adventus.

n

g
T V " P"
retri-

->¥—*

bu- et ju-di-ci-

% •••

S

^

1 •1

'



um : ipse ve-

ni- et,

et

F.
d"

sal-vos nos
f£-ciet.
Communio. Ecce virgo, ut infra, in Dom. IV. Adventus, 23.

Feria VI. Quatuor Temp. Adventus.
Intr. g-

:g=^yyi- . .Ji^izj

4-

P

Ro- pe es tu * Domi-

ve-ri- tas :

ne,

in- i- ti- o co- gno-

et omnes vi-ae tu-ae

vi

de testimo-ni- is

-••1»A1»

e

tu-

is, qui- a

imma-cu-ld- ti

in aeternum tu

in VI-

i

a : * qui

es. Ps. Be- £-t

ambu-lant in lege Domi-

•..... •

pi
'

••

ni.

i

G16- ri- a Patri.



• •





E u o u a e.

Grad.
2

Stende no-bis, * D6mine,

• •«

12


Feria VI. Quatuor Temporum Adventus.


a •





mi- se-ri-cordi- am tu5 • fl# • •

% -a^

•*

am :



P.

_ |4

tu-

I

da

um

1

J^*

m

%

1 1

f%a*.'

^j

? • t^ • 1 • 11 ? 1ip

8 m

td-re

et sa- lu-

no3 •

1
11

bis.
|4
1

1

1

41 | .
!•

|

V, Be-ne-di-xisti , D6w 1i
1

[••

%

mi-nc,
p ^ |^4B • • •*

i[i| |\|"

' | n4 A .n# A B

-

1

%

III "

Li

1 •• • %

ter-

ram
O4 1

]• •

1

tu-

am : a-verti1



]••

• 9 ^4
R 5 - ,4

• 11

d • *•••!•

Ip 1
3
-7 •
capti-vi-t&tem*Ja- cob.

! "ll

sti
Offertorium. Deus tu conv6rtens , ut supra, 6.
1
1

00111111.

mi »-

JUIi

Cce Domi-nus ve-ni- et,* et
1

• J*
cum
1

e- 0 :
1

ma-



gna.

i

omnes sancti e-jus
I

3 3

et e- rit in di-

— ij



*-^-ftrJ

e il-la

A
• ••



B

lux

" 1

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

13

Sabbato Quatuor Temp. Adventus.
Intr.
2.

V t±

E-ni, * et os-t6nde no-

bis f&- ci- em tu- am,
HHh

••

Domi-

ne,

qui se- des su- per Ch6-ru- bim : et sal-vi

a •a
e-

ri-mus.Pj.Qui re-gis Isra- el, intende:*qui ded<i-cis

a-^-^-n^*-

t fi-

vel-ut o - v e m J o - s e p h . G16-ri- a Patri.
i. G r a d . ^

E u o . u a
^

e.
$_

2.

-i

A •

summo * cae-

Jr\.
e-

egres- si-

o

su
et

jus :

usque

lo

occ(ir-sus

ad sum- mum e3 l 11



1

1

7. Caeli

JUS.

%

Mi"

e-n^r-

pu: 1 A ^ s • j
rant g!6-

ri- am De-

e-

jus

14

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

4^
• " ••
l :

8 ••

6-pe-ra ma-nu-um e-

et



J •* J

1*4*

11 ^* n

jus

.m
anniinti- at

aj*4
^


i

* firmam6n- turn.

2. Grad. s 2. g-

i

N so-le * p6-

su- it tabern^-

cu- lum

HMH

HI

um

su8 i •*

*4 • *

sus

et

:

i

tamquam spon-

i-pse

4

m

4n

|4 •

1

- • l-



pro-ce-dens de thd-

i



" '•

lamo su- o.

S*fc
. A summo cae-

lo
••

I"





jus : et

egres-

SI- 0

e-

•—8—%^- 1 1* r i
<>• • •
occursus e•

usque ad sum- mum * e- jus.

ius

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

15

3. Grad. -

2. g

D

0-mine

• •
* De-us virtii-

turn,

conv6rh—•-•—*

te

tu-

et

nos :

am,

et sal-

vi

osten-de

f&-ci- em

6-ri- mus.



t%.a».

y.Exci-ta, Do-

mi- ne, pot-en-

ti- am tu- am, et ve-

c fr»
ni,

ut salvos * f&-

ci- as nos.

4. Grad. j 2. fe-



X- ci-ta, * Do-

-g

mi-ne, pot-6n- ti-

—9~

am

"
tu-

et

am,

ut salvos fa-

ve-

ci- as

nos.

ni,

16

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

f. Qui re-gis Isra- el,

int6n-

+-i^ri
de : qui

de-d(i-cis

vel-ut

+seph : qui

ovem Jo-

se- des

HHHI-

-»—•

•-

super Che-ru-bim,

ap-p&-

re

co- ram

Ephra- im,

Benjamin,

i^pi=3
-T4
* et Ma-n^sse.

Post V. Lectionem.
Hymn.

V. fi

B

-p-

E- ne-dictus es D6mi-ne De- us pa-trum nostro- rum.*

iv^ifi:

"i"~I—I"

Et laud^-bi- lis
* • 9
—u—

S^TT^r

et glo- n- 6- sus in sae- cu-la.
1
i

• |1

p. •

Et be1

1 '

ne-dictum nomen glo-ri-ae tu-ae, quod est sanctum,* Et lau-

Sabbato Quatuor Temporum Adventus. 17
-3=K-

-a-

••



dd-bi- le

:• g ••

et glo- ri- 6- sum in sae- cu-la. Be- ne-dictus es
f—

-3in templo sancto gl6- ri- ae tu- ae. • Et lauda-bi- lis
i

et



^

glo- ri- 6- sus in sa6- cu-la. Be- ne-dictus es su-per thronum
T--i-V
sanctum regni tu- i. *Etlaud&-bi- lis

f

te

a-

J-5-8-

J*

et glo-ri- 6- sus
• •

in sa6- cu-la. Be- ne-dictus es su-per sceptrum di-vi-ni- t&-

^ - ) ! N , ~F==CE
ae. * Et laudd-bi- lis

tis tui



9 • is

1

3- ••

in sae-

SUS
1

i

•• '

pi .•



et glo- ri- 6-

9 •



i•

•i

m

•• 1 •

%

IH

i

cu-la. Be- ne-dictus es qui sedes su-per Cherubim, intu- ens

,. ,
ab^s-

SOS.

S—ft "1


TL+JL

* E t laud^-bi- lis et glo- n- 6- sus in sae- cu-la.

-J-

pa 4—
1•

—i— ••

r

•,

i

i • i

Be- ne-dictus es qui fimbu-las super pennas vent6-rum, et

18

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.
••

super



undas ma- ris. * Et laudci-bi- lis

et glo- ri- 6- sus
m •-

in sae- cu-la. Be- ne-di-cant te
^

tu-

i. * Et laudent te,
• 2

••

_*_-3-

omnes Ange-li
^

et Sancti

L

et glo- ri- fi- cent in sae- cu-la.
•• ' •

• • r«

Be- ne-di-cant te cae-li, terra, ma-re,



et omni- a quae

in

^±=:^ £
e- is

sunt. * Et laudent te,

et glo- ri- fi- cent in sae-

t

-a

cu-la. G16- ri- a Pa-tri, et Fi-li- o, et Spi-ri- tu- i San-cto.

:£=?=^=E
* Et lauda-bi- li

et glo- ri- 6- so

•:•



in sae- cu-la.

Sic- ut

p
e-rat

in princi-pi- o,

et nunc, et semper,

saecu-16-rum. A- men. * Et lauda-bi- li

et

in saecu-la

et glo- ri- 6- so

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

1' -

-a

!• 1 •-

19

-p- ~s=l

in sae- cu-la. Be- ne-dictus es, D6-mi-ne De- us patrum no••

t.



stro- rum, * Et lauda-bi- lis et glo- ri- 6- sus in sae- cu-la.
Post Epistolam.
Tract. I

-••=

~i—i" 1

8-

Q

UI re- gis

A*

Is- ra- el,

in- ten-

p.>:
qui dedfi- cis

de:

vel- ut
Hi—1-*-

.Qui se- des super Che-ru-

o-vemjo- seph.
5f

- JlTfl

ap- pa-re co- ram Ephra- lm,

bim,
H

•1


Benja- min,

y.Exci-ta, Do-

mi-ne, pot-enti- am tu- am, et ve- ni,

m

r• 1

m1

k 1

..

et Ma-nasse.

1

20

Sabbato Quatuor Temporum Adventus.

3fS
ut

sal- vos

Offert. g-

* f&- ci-

-•••

E



as nos.

• • . m—I • • •
ta sa- tis * fi- li-

pra^di-

on,

M

1-

III

a Si-

-•

•-

ca

fi-

$3^
li- a Je-rfi-sa- lem

a
ec-ce Rex tu-

us ve-nit ti-

bi

sanctus, et sal-

-&£
v&~

tor.

Comm. I
6.

E

:

M-

-•

-»'

B

^-

Xsultd- vit * ut gi-gas

ad cur-ren- dam vi-

am

••

a summo cae-

lo

egres- si- o e- jus,
- M -

3
sus e-jus

I.8
usque ad summum e-

jus.

et occfir-

Dominica IV. Adventus.

21

Dominica Quarta Adventus.
Intr. S-fc—rs

+-W™=

i.

R

O-ra- te * cae-

li de- surn

Fm—to-

ant ju-

a M^8 frr b , y

m -*•-

m—«—•—•
-41

HI

g •

•-

en^rrant glo-ri- am De-

a • •

1

6pe-ra mdnu- um e-jus

et germi-net

i

Sal-va- t6- rem. Ps. Cae-li
6

per, et nu- bes plu-

stum : ape-ri- &- tur ter- ra,

6

~*fir1

•i

1:

* et

.



annfinti- at firmamen- turn. G16-

•-

=^t
ri- a Patri.

E u

o u a

e.

Grad. g
-•—•-

-•—•-

Rope est Domi-nus

^ omnibus

i
invo-cdn- ti-bus e-

um : omni- bus qui

rf=
vo-cant e-

-j-l*

um in ve-ri- td-

te.

in-

Dominica IV. Adventus.

22

-ft*—ft

ft—ft—RHHH

. Lau-dem D6mi-ni

3 « * x '=£J~*~>*fc
OS

loque- tur
_i 1 • •

IB

—•—ft—T •

_ _•

P__



1 •

i"p

'



et be-ne-di-cat
——H—=

P.

I1

o-mnis

me- um :

- p_ " • i • *
nil



J

[_• 1
no-

ca-ro

-•'-•-

men

sanctum * e-

jus.

lSl3
A
=
- lu_T_L
L- le

fir
ia. * if.

*Vi
. Ve- ni, Do-mi- ne,

et

-•

tar- da-

re : re-la-



••

(•

- \



-»•—•--

no-

ra *ple- bis tu-



xa

fa-ci-

m-m- • af

1

ae.

no- li

-H=-

-+
-4~

Dominica IV. Adventus.
aa

Offert. £8.
-

r#z

A

ve * Ma-ri-

gra-

S

HI

a,

ti- a pie- na, Do-

^——cum : be-ne- di-

i' nus te-

mu-

li-

ven-

e-

ri-

tris

bus, et bene- di-

tu-

Comm. |

eta

tu

ctus

fru-

in

ctus

i.
1—

i.

T

E

C-ce

fl-11-

um :

Em- ma- nu-

1

virgo

l"i—E
* conci-pi- et,

et vo- c&- bi- tur

el. T. P. Alle-

et pa-

no-men e-

lu-

ia.

ri- et

jus

IN VIGILIA
NATIVITATIS DOMINI.
Intr. £6.
- • •• • •

H

0-

iftu •-•

di- e sci- 6-

-•m

•-

tis, * qui- a ve- ni- et Domi-

i

-M—A—m=nus,

e—

PI

—*—•-—•— *—"-r

i

" 1

orbis terrd-rum,



5

-

i





- « -

est terra, et ple-ni- t6do
•Hi—•

T

e-jus: *

•-

et uni-v6rsi qui hd-bi- tant in e- o.

fl? ' 1

?

E u o u a e.

+

Grad. =2.
r

H

tis glo-

Is •

ri- am e-jus. Ps. D6mi- ni

G16-ri- a Patri.

vi-de- bi-

nos : et ma- ne

et salv&- bit

0- di- e

. 7~i? v. i

* sci- 6-

tis,

qui- a ve-

ni-

A-—••
et

Do-

et salva- bit

mi- nus,

nos :

-?4y-j
et ma-

ne

vi-d6- bi-

tis

g!6-


graduale-romanum-français-1961.pdf - page 1/1219
 
graduale-romanum-français-1961.pdf - page 2/1219
graduale-romanum-français-1961.pdf - page 3/1219
graduale-romanum-français-1961.pdf - page 4/1219
graduale-romanum-français-1961.pdf - page 5/1219
graduale-romanum-français-1961.pdf - page 6/1219
 




Télécharger le fichier (PDF)

graduale-romanum-français-1961.pdf (PDF, 61.4 Mo)

Télécharger
Formats alternatifs: ZIP



Documents similaires


graduale romanum 1961
mimosa
missale romanum 1962
omne datum optimum bulle papale innocent ii
omne datum optimum bulle papale innocent ii 1
plaute casina texte latin

Sur le même sujet..